ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ
Στον δρόμο προς τα πράγματα
έχασα τη ζωή
στον δρόμο προς τις λέξεις
έχασα τη γλώσσα
Όλο ταξίδευα και ταξίδευα
για να μην σκουριάζω
Ανέβηκα κορφές, πάτησα βυθούς
είδα βουνά να σκάνε
να σκεπάζουν την κωμωδία
των ανθρώπων
θάλασσες να καταβροχθίζουν
την ψαροκασέλα την έπαρση
χόρεψα το βαλς
για τη μικρή ανθρωπότητα
κολύμπησα σε ανθεστήριες μούχλες
ψυχικά απόβλητα
είδα ανθρώπους προτού
μαγαρίσουν
πεθαμένους προτού γεννηθούν
τον homo sapiens
να σφαδάζει στο αποτρόπαιο
βάθος του
τη μάταιη προσπάθεια
ν’ αποσπάσεις κάτι από τον κόσμο
τη Μοίρα να αλλάζει
από λάθος σε Τύχη
Είδα ναυάγια, τον τρόμο
ένιωσα των ναυαγισμένων
πόθους με πελαγίσιο υάκινθο
που φτέρωσαν
λίγη ομορφιά που δεν ήταν
για πούλημα
κάτι μισολιασμένες ξέρες
της ωραιότητας
–εκεί κι εδώ–
τον ωραίο ίλιγγο
στην απόκρημνη στέπα
της τρυφερότητας
Είδα τόπους του γαλάζιου
και τόπους της εκμηδένισης
Περπάτησα ανάμεσα
στο θρόισμα της αγάπης
και τον θρόμβο του μίσους
στο γέλιο εκείνων που κύλησαν
στην έρημο
ένα ποτάμι ευδαιμονίες
Κι η μέρα που ο θάνατος
δεν θα υπάρχει
πέρασε ξαφνικά δίπλα μου
σαν κρίνος
που τον μύρισα
❧
ΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ
Πιο πολύ
κι από τη μεθοδική αμφιβολία
το δηλητήριο που πάγωσε
το αίμα του Ρωμαίου
τις βεβαιότητες των αιωνίων πραγμάτων
τους όρκους των φλογερών εραστών
με βεβαιώνει πως υπάρχω
αυτή η ενοχλητική φαγούρα
της λέξης στο άρρητο
τα ζουμπούλια στις παρειές
των παραθύρων
Ένα σχέδιο, άλλοτε, για να ζήσουμε
έστω να διασχίσουμε τον κόσμο
οδίτες μιας στιγμής
που την πήραμε για πέρασμα
και τώρα ανοίγει σαν βεντάλια
το βάραθρο του χρόνου
αντιλαλώντας το κενό
Με βεβαιώνει μια όραση του κόσμου
όπως ποτέ δεν υπήρξε
Φοβερά παλαιών καιρών
απορρίμματα
που στον πάτο κατακάθισαν
της μνήμης
δέντρα χωρίς πουλιά
φορτωμένα τους καημούς
των πεταγμάτων τους
η ελπίδα που πίνει το νερό
σ’ ένα ποτάμι ματαιώσεις
ένα κλαράκι που ανθοφορεί
στα σκέλεθρα άθαφτων
ανοίξεων
ένα φτερό αποκομμένο απ’ όλα
μα βρήκε την πυγμή
να σταθεί στον αέρα
σίγουρο
για τον προσανατολισμό
του
❧
Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΦΥΓΕΙΣ
Ανάμεσα στη σκόνη
και στον άνεμο – είπε
είναι οι μορφές που απεικονίζουν
σε επιτάχυνση τον θάνατο
κι ο σωστός τρόπος για να φύγεις
είναι η δίνη ενός στροβίλου
Ύστερα βυθίστηκε
στην απραξία του σώματος
σ’ ένα δωμάτιο ασαφούς θέας
συγχρονίζοντας
ανάμεσα στην καθαρότητα
των επίπλων
και την ειδυλλιακή ακινησία
του τοπίου
ένα φορτσάρισμα χαλαρής
ολιγωρίας
⸙⸙⸙
[Από την ανέκδοτη ποιητική ενότητα Αιχμηρά τοπία.]
