Στην παραλία εκείνη
της δεκαετίας του ’70
που πήγαμε τόσο ξαφνικά
ένα προηγούμενο βράδυ
κρυμμένοι πίσω από τον μικρό βράχο
προστατευμένοι
περνώ τα δάχτυλα πάλι και πάλι
στα σγουρά μαλλιά
Είδες; Το μαγιό
πράσινο μπικίνι, βαθύ πράσινο γεύση βελούδου
σε περίμενε υπομονετικά
με σιγουριά
Κι έπειτα πριν λίγες μέρες πάλι
στο μετρό στην Αθήνα
πριν τη στάση
πριν κατέβω
ένιωσα το πρόσωπό σου
να βυθίζεται στις καμπύλες της κοιλιάς
τα μπράτσα ν’ αγκαλιάζουν τους γοφούς
πάλι και πάλι
Και το μεσημέρι
το άλλο μεσημέρι
στο κρεβάτι στο Παρίσι
περνούσες αργά τις παλάμες στα πέλματα
χάδι που τρέφει την ψυχή
Δε μιλάω το σώμα
Αίματα των κύκλων
σπρώχνουν σε σένα τη θέρμη τους
πηχτή μυρωδιά
ανθισμένη γεύση
Αίματα των κύκλων μου
Αίματα δικά μας
Είπες πριν λίγες μέρες
αν κόκκινο κρασί
σαν αίμα
σαν αίμα της κοιλιάς
Κι όπως βυθιζόμαστε
Βαθαίνει μαζί μας μουσική των χρόνων
Αίματα των κύκλων
δικά μας
