χαμαιλέοντες
σε ερημικές γωνιές
δαγκώναμε αέρα για να χορτάσουμε
(από μακριά πάντα θα φαίνεται πως μιλάμε, μόνες μας)
σε κακοφωτισμένες διαβάσεις πεζών
κάτι κόλακες μας έπιναν το αίμα
φωνή δεν είχαμε να φωνάξουμε
φορτηγό!
αμαρτίες γονέων τραύλιζαν αφυδατωμένες
τύφλα να ’χει
το google maps
τύφλα κι εμείς, σώμα μου
ο τελευταίος λογοκριμένος χιονάνθρωπος
στον ομφαλό της γης
στο κέντρο ακριβώς
λιωμένος
από το βάρος της σάρκας
(καλύτερα να μην αναφέρουμε τις κνήμες των πεθαμένων στους ώμους μας)
τερατομορφωθήκαμε
(δεν προλάβαμε να κάνουμε μήνυση στο εκπαιδευτικό σύστημα)
παλιό σφαγείο γίναμε
σήψη που κόλλησε
εβυζάκωσε
στους τοίχους
(αφού το βυζί μητέρας-πατρίδας μάς τάισε μέχρι σκασμού)
ούτε να φάμε μπαγιάτικο στιφάδο σε γραφική ταβέρνα
δεν θα μπορέσουμε
(τα κρεμμύδια θυμούνται τι θα πει θρήνος)
⸙⸙⸙
[Απόσπασμα από το υπό έκδοση βιβλίο ποίησης Πυροτεχνήματα κάτω από τον ήλιο, Εκδόσεις Ίκαρος 2026.]
