Μαρία Α. Ιωάννου

χαμαιλέοντεςσε ερημικές γωνιέςδαγκώναμε αέρα για να χορτάσουμε(από μακριά πάντα θα φαίνεται πως μιλάμε, μόνες μας)σε κακοφωτισμένες διαβάσεις πεζώνκάτι κόλακες μας έπιναν το αίμαφωνή δεν είχαμε να φωνάξουμε φορτηγό!αμαρτίες γονέων τραύλιζαν αφυδατωμένες τύφλα να ’χειτο google

Θα σπρώχνεις με δύναμη, να ανοίξεις μια χαραμάδα, να μπει μέσα λίγος αέρας, λίγο φως, θα σπρώχνεις για ώρα, θα τα καταφέρνεις, ολόκληρα βουνά νεκρών σωμάτων θα απλώνονται στο κατώφλι σας, τούτη η μυρωδιά η

Αχιλλέας Κυριακίδης, Το κερί του Καρτέσιου, εκδ. Πατάκη, Αθήνα 2024. Μέρα 1η Πρώτη φορά γράφω κείμενο χωρίς να έχω διαβάσει ένα βιβλίο. Δεν εννοώ, όμως, πως δεν πρόκειται να διαβάσω το βιβλίο και πως απλά

Μου το επιβεβαίωσε η Eύα στο bio market, σπρώχνοντας μια κούτα μανιτάρια πλευρώτους στο πλευρό μου. «Σιγά, Χριστιανή μου», της είπα, κι εκείνη το πήρε προσωπικά, μάλλον επειδή είναι άθεη, πάντως μου έκανε φοβερή εντύπωση

Κύλιση στην κορυφή