Κριτική
[…] κι απ’ τον ορφέα πήγε στο χαμίνι,χορεύοντας ανέμελος, να γράφει στην κάμερα,παιδί και σταυροφόρος, ομοίωμα εμπόριοκι ο μόνος, της απώλειας, που μένει,κι ας μη γνωρίζει μάγια, κι ας ενάγειεκείνους που ΄παν:«νόμιζε πως παίζει» Γιάννης
Δεν με εκπλήσσει καθόλου το ότι, εδώ και αρκετά χρόνια, κατά διαστήματα, τίθεται και ξανατίθεται το ίδιο αυτό ερώτημα ως δημόσιο ζητούμενο της μικρής μας κοινότητας των γραμμάτων, χωρίς δηλαδή ουσιαστικά να ενδιαφέρει και πολλούς: