ΠΑΡΑΜΥΘΊΑ
για χρόνια το περίμενε πότε θα μεγαλώσει
και όταν πια διέσχισε κατώφλι στα τριάντα
άρχισε να μικραίνει
έγινε τόσο μα τόσο μικρή
που χωρούσε να περάσει μέσα από μία κλειδαρότρυπα
απ’ το στομάχι μιας αγελάδας
κι απ’ τον φυσητήρα μιας φάλαινας
ξεγέλασε όλους όσους βρίσκονταν στο σαλόνι
πήδηξε μ’ ένα σάλτο έξω από το παράθυρο
φύτεψε το χρυσό φασόλι και σκαρφάλωσε στον ουρανό
όταν πια έφτασε στην άκρη του σύννεφου οι ακτίνες είχαν κάψει όλο της το σώμα
η Λιοτήρω ήταν πλέον σπίτι
❧
ΜΙΚΡΟ ΦΟΝΙΚΟ
ζούνε τα λόγια σ’ ένα ποτάμι που μέσα δεν βυθίζονται τα φύλλα
κι εμείς σε ακριβά σπίτια με μειωμένη πίεση
σε ένα νησί στη μέση
εκεί που ο χρόνος δεν κυλάει κι έτσι εγώ μένω για πάντα μικρό
βρίσκεσαι στην άκρη της τραμπάλας όμως γνωρίζω από μοχλούς
σε εκτοξεύω στο μοναδικό δέντρο και ένα κλαδί διαπερνά το στήθος σου
τώρα μπορείς στ’ αλήθεια να ανθίσεις
τώρα που πήγε μεσημέρι και έχω ιδρώσει απ’ το παιχνίδι
τα γόνατα μου έχουν φθαρεί
τα μάτια μου θυμίζουν ξύλο
που δεν μπορεί να επιπλεύσει
καθώς δύο χέρια το πατάνε να μείνει κάτω από το νερό
κρατιέμαι από τα φύλλα που ποτέ δε βυθίζονται
το ποτάμι είναι εγώ
