Ποίηση
Απόδοση: Πάνος Στασινός ΣΟΝΕΤΟ ΑΠΟΜΟΝΩΣΕ ΤΟ «Πιέζω τον εαυτό μου να αντικρούει τον εαυτό μου, ώστε να αποφύγω να συμμορφωθώ με το δικό μου γούστο».—Μαρσέλ Ντυσάν Το σονέτο είναι ένα ορθογώνιο παραλληλόγραμμο στη σελίδα.Το μάτι
Μετάφραση: Βίκυ Κατσαρού ΑΡΧΗ ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ Σε κάθε στιγμή, στην αρχή και στο τέλος,στο μέτρημα μιας ζωής, σκυθρωπής από το πλήρες πένθος,απομένουμε δίχως αύριο ή αρχή,ξεθωριασμένοι από την ηλικία και την απόσταση, λεηλατημένοι από ψεύδη,ανίκανοι
Στη θέση της πανσελήνουέφτασε να μεσουρανείο κομμένος σου μαστόςτο αλεξίκακο γάλα κοιτάζω άσιτοςεκ του λιμού αδολεσχώκοχλάζουν τα υγρά στη στομαχική κοιλότηταένα μικρό βιολί στη ρόδα του φορείου επικαλύπτει αχό και άχοςλιμοκτονώ και δε σε φτάνωκατάρες
Μετάφραση: Δημήτρης Αγγελής ΑΝΑΝΟΔΕΝΤΡΟΌταν έφυγε απ’ την Παλαιστίνη, ήθελε νά βρει σ’ εκείνες τις χώρες ένα ανανόδεντρο. Φανταζόταν ένα δέντρο με πυκνή φυλλωσιά, παρόμοιο μ’ αυτό που φύτεψε ο Θεός στον παράδεισο.Παράτησε τη γη του
Μετάφραση: Ευσταθία Παλιοτζήκα ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΤΣΑΚΙΣΜΕΝΩΝ ΠΟΥΛΙΩΝΟ Ακουταγκάουα αυτοκτόνησε παίρνοντας υπερβολική δόση βαρβιτουρικών,παρότι το αηδόνι που φτερούγιζε κάτω από τα βλέφαρά τουακόμα ζει.Είδαν τον Νερβάλ να περπατά μ’ έναν αστακόμε μια μπλε κορδέλα.Το σώμα του βρέθηκε
Μετάφραση: Βίκυ Κατσαρού ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΕκείνος που φτάνει σε μια πόλη να ριζώσει,αρχίζει να νοιάζεται για τις μικρές του ανάγκεςκαι αδιάκοπα αναβάλλει τις ουσιώδεις συναντήσεις.Το τέμενος που θέλει να προσκυνήσει,το καφενείο όπου να καθίσει λαχταρά,ο κήπος που
Ποῦ νά ʼχουν πάει; — ἐρώτημα ἡ ἐλεγεία θὰ σοῦ βάλειγιὰ κείνους ποὺ χαθῆκαν, λὲς καὶ ὑπάρχει κάποιος τόποςκάποια περιοχή, ὅπου ζεῖ τὸ Χτὲς, καὶ ὑπάρχει τρόποςνὰ ζοῦν τὸ Σήμερα, τὸ Ἀκόμα καὶ τὸ Ἐκ
Μετάφραση: Έρη Μακρή ΥΠΕΡ/ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ – ΞΟΡΚΙΠαρά το ρίγος στη ραχοκοκαλιά, απ’ τον ιδρώτα της σκόνης,απ’ την πάχνη στην οξαλίδα, την κρυμμένη χολή στη νεραγκούλα,της κοινής οδύνης τα οφειλόμενα, στον χυμό, στη ράχη των
Μετάφραση: Ευσταθία Π. Η ζωή δεν έχει ιστορία,η ζωή εκτυλίσσεται. Είναι αλήθεια πως παίρνουμεόλα αυτά που ευχόμαστε; Είναι αλήθεια πως τα παίρνουμεόλα όπως μας αξίζουν; Είναι αλήθεια πως μας βρίσκουνόλα όσα αποφεύγουμε; Χρόνε, εσύ φευγαλέοκαι
Περισσότερα από δεκαπέντε χρόνια συνομιλώ με τον Χαρτ Κρέιν. Η συνομιλία μας κρυφή, προμνησιακή, περιέχει παρεξηγήσεις και όνειρα. Μια σχέση γεμάτη λάθη, αινίγματα, αμφισημίες, αποδόσεις, αλλά και νέες αναγνώσεις, στιγμές κατανόησης που μεταμορφώθηκαν σε εμβαθύνσεις,