Μετάφραση: Ευσταθία Π.
Η ζωή δεν έχει ιστορία,
η ζωή εκτυλίσσεται.
Είναι αλήθεια πως παίρνουμε
όλα αυτά που ευχόμαστε;
Είναι αλήθεια πως τα παίρνουμε
όλα όπως μας αξίζουν;
Είναι αλήθεια πως μας βρίσκουν
όλα όσα αποφεύγουμε;
Χρόνε, εσύ φευγαλέο
και απίθανο πράγμα –
η ζωή δεν είναι ιστορία,
αλλά ελπίδα και λείανση.
❧
Δεν είσαι καλύτερος από κανέναν.
Δεν είσαι χειρότερος από κανέναν.
Σου έχει δοθεί ο κόσμος.
Ψάξε τι υπάρχει να δεις.
Φρόντισε αυτό που σε περιβάλλει,
φρόντισε αυτόν που είναι δίπλα σου.
Όλα τα πλάσματα με τον δικό τους τρόπο
είναι παράξενα.
Όλα είναι ευάλωτα.
❧
Όταν, ό,τι κι αν κάνεις,
οι ρίζες σου δεν βρίσκουν υλική ενέργεια,
όταν οι φλέβες σου έχουν κοπεί
από τη βίαιη αλυσίδα του λάθους –
στρέψου στον απόκρημνο βράχο,
ακούμπησε τα χείλη σου
και πες νερό, καθαρό νερό.
❧
Τίποτα άλλο δεν έχω ζητήσει, ούτε και πρόκειται –
μια καθαρή καρδιά είναι το μόνο μου αίτημα –
η θέληση να καθρεφτίσω τον ουρανό
ως απάντηση στον διαθλαστικό κόσμο.
Χάρισέ μου στιγμές φωτός στο αίμα,
στο πνεύμα, ώστε να μπορέσω να βρω τον δρόμο μου:
δώσε στην ψυχή μου τη χάρη να δείχνει έλεος,
δώσε μου τη δύναμη να μείνω δίκαιη.
❧
Όποιος ζει στο φως ποτέ δεν εξασθενεί.
Όποιος ανήκει στο σύμπαν
αποδίδεται σε όλους,
δεν εξαντλείται ποτέ.
Σαν μια πέτρα που αφήνεται
να τη γυαλίσουν τα κύματα.
Σαν έναν καθρέφτη
πάνω στο οποίο ο ήλιος λάμπει:
φως που δεν ρίχνει σκιά,
φωτιά που δεν καίει.
❧
Με ένα φτερό στην άμμο, ένα ανθισμένο κλαδί στον αέρα,
ένα δάχτυλο στη γυμνή σου πλάτη
γράφω τη μυστική λέξη –
αρχέγονη, τρυφερή και ισχυρή,
αδάμαστη από τη σκέψη, αδέσμευτη από τη γλώσσα.
Μια στάλα φωτός αιωρείται στο νερό,
ένα εκτυφλωτικό φλας, στιγμιότυπο κι αποκάλυψη:
άνεμος τόσο παλιός όσο ο κόσμος
που από μέσα μας περνάει.
❧
Κοιμήθηκα των ύπνο των μεταλλευμάτων,
κοιμήθηκα σαν μάγμα
και είχα ένα όραμα: ένας λαμπερός άνεμος
ανέβαινε απειλητικός πίσω από τα βουνά.
Οι μέρες έλιωσαν όλες σε ένα δάκρυ,
μια δοξολογία αναδύθηκε από τον λαιμό μου,
ένας ζωντανός, απαστράπτων πύρινος κρύσταλλος
έπλεε στη μεταβαλλόμενη μορφή μου.
❧
Ο κόσμος ξεφεύγει από το μυαλό, μεταλλάσσεται και λιώνει.
Συσσωρεύει, συσσωματώνει, αποκρούει τα πάντα.
Περνοδιαβαίνει στο αίμα το αλάτι των άστρων,
σφυροκοπά τη μνήμη ένας ιώδης παλμός:
μην τον πιστέψεις! Η ύπαρξή σου υπήρξε.
Μην ανησυχείς – επανέρχεται στο μυαλό.
Αυτό που ποτέ πραγματικά δεν υπήρξε
είναι απόλυτα και πάντα διαθέσιμο.
❧
Θαρραλέος, ανυπεράσπιστος
ο κόσμος της αλήθειας
λάμπει στο φως της αυγής
όπως μια βουνίσια λίμνη,
όπως η βαθύτερη επιθυμία –
σαφής, φωτεινός και κρυστάλλινος.
Σουρρεαλιστικό και διαυγές
το διαμαντένιο του χρώμα.
❧
Μερικές λέξεις είναι πολύτιμες σαν πετράδια
που βρέθηκαν στο έδαφος ή στο μυαλό,
είτε ολομόναχες
είτε στην κρυφή γλώσσα των νεκρών.
Τι θα μπορούσε να είναι πιο σπουδαίο,
πιο μοναδικό ή πιο βαθυστόχαστο;
Μερικές λέξεις είναι πιο απαλές από τον αέρα
και πιο σκληρές από κάθε διαμάντι.
⸙⸙⸙
[Η Εσθονή ποιήτρια Doris Kareva (Ταλίν, 1958) συμμετείχε στο 11o Διεθνές Φεστιβάλ Ποίησης Αθηνών (2025).]
