Ποίηση
Να πολεμάμε το γραμμένοΝα το κάνουμε γραπτάΞόρκια να το κάνουμεΕπωδέςΤραγουδομοιρολόγιαμε τσακισμένους τους ρυθμούςΣτίχους καταδικασμένουςσε εκκρεμότητα διηνεκήΜάταιες προσευχέςανεπίδοτεςσε ουράνια συνθεμένα από πάγοκαι σιωπήΚαι να ’ναι η χαραγμένη πλάκατο μόνο έγκυρο γραπτό μαςΤο πιο δικό μαςΚαι το
Μια μέραΘα βρω τα κότσια: Να σε στείλω στο διάολοΌσο εγώ ανοίγω σε φύλλαΚι εσύ χαζεύεις το ρολόι σουΚαι καθόλου δεν θα σε ντραπώ Μια μέραΘα [απο]δεχτείς την ήττα σουΔεν θα κουνάς το δάχτυλο κάθε
ΑΝΑΔΡΟΜΙΚΑ Τυφλό ποτάμι ο καιρόςΚάνει πως δεν με βλέπειΑς λογαριάζω με χαρτί και στηθοσκόπιοΠως μου χρωστάει από χρόνια περιττάΧιλιάδες χρώματα. Το χάλκινο του έρωταΤο ανθρακί του δίκιουΤο μωβ του πένθουςΤο μαβί των θαλασσώνΤο μολυβένιο των
I. (γλώσσα) ο νους γέρνει φορτωμένος γλώσσα γλώσσα δεν είναι το ενεργό συστατικότης διάβρωσης του νου; η γλώσσα δεν σκάβει το σώμαόπως το κύμα την ακτή; ποθώ–με συγκίνηση χαμηλή ο χειμώνας γίνεται θέρος το φθινόπωρο
Ι. Θυμήθηκα την παράδοξη ώραΌτανστους ΔελφούςΟ Ομφαλός της Γηςδεν έδειχνε/δε μιλούσε/ δεν άκουγεΚλεισμένοςΒουβόςΑδρός και βαρύςΠώς να αγγίξω;Πού είναι; Κι έπειτα την άλληΌτανΟ Ομφαλός της ΓηςΠίεζεΈσπρωχνεΤέντωνε το δέρμαΓυάλιζε σκληράΑκονίζοντας αισθήσειςΜε πάθοςΦόβουςΑναμονήΧαρά δύναμης Σκιρτήματασε ύδατα ιεράΛεπίδες αθάνατεςηχούσανστον
Απόδοση: Πάνος Στασινός Σίγουρα εμείς, αν δυο ποτέ ήταν ένα.Άντρα γυναίκα αν λάτρεψε, εγώ εσένα.Γυναίκα αν μ’ άντρα τόση γνώρισε ευτυχία,Γυναίκες, έχετε πιο ισχυρά στοιχεία;Την αγάπη απ’ το χρυσό τη βάζω πιο ψηλάΚι από τον
ΣΠΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟ MATRIX Σ’ εμένα απέτυχε η κασέτα εγγραφής –Το matrix είχε σπάσει από καιρό.Η γυάλινη μπάλα μου έσπασεκι εκτινάχτηκετο χιόνι. Προσπάθησα να επανεγγράψω,χρόνια αργότερα.Προσπάθησα,αλλά η γυάλινη μπάλα μου είχε σπάσει από καιρό,συμπαρασύροντας στερεότυπακαι ψευδαισθήσεις.
ΕΚΤΟΣ ΝΥΜΦΩΝΟΣ πρόβλεψις περί το κακόν εφάνηκενέτι μετά ότι αληθώς προϋπήρξεν τίναν ωστόσον τούτο εδώ καλύπτει τίλες πως δύναται ναν άμεσα βεβαίωςούτε λεπτόν πιο αργά νοηματοδοτείπου μάχιμα ετελεύτησαν όσοι έσπευδανπρος μάχην (ηττώμενος φίλε κριτή ως
στην Όλγα, το πουλάκι Τις νύχτες μπαίνεις στα όνειρά μουλες κι ήρθες σε δικό σου κήποΛ. Νικολακοπούλου, Θεός αν είναι Μπαίνεις στ’ όνειρο, όπως πουλάκι βρίσκει το κλαδί του. Δυο μέρες δεμένη στη μουριά. Πράσινα
Ακροστιχίδα 1.Κοιτώντας τα ακίνητα σύννεφα: o Pascal είναι ένα απλό καλάμιένα κομμάτι μαλακού και σκεπτόμενου ξύλου Πάνω στο οποίοο άνθρωπος σέρνεται σαν ένα άγνωστο ακόμη Λίγο στραβόκαι αργό σαλιγκάρι. 2.Ο χρόνος, οι ψίθυροιτο ψύχος Η