Ποίηση
Ι. Θυμήθηκα την παράδοξη ώραΌτανστους ΔελφούςΟ Ομφαλός της Γηςδεν έδειχνε/δε μιλούσε/ δεν άκουγεΚλεισμένοςΒουβόςΑδρός και βαρύςΠώς να αγγίξω;Πού είναι; Κι έπειτα την άλληΌτανΟ Ομφαλός της ΓηςΠίεζεΈσπρωχνεΤέντωνε το δέρμαΓυάλιζε σκληράΑκονίζοντας αισθήσειςΜε πάθοςΦόβουςΑναμονήΧαρά δύναμης Σκιρτήματασε ύδατα ιεράΛεπίδες αθάνατεςηχούσανστον
Απόδοση: Πάνος Στασινός Σίγουρα εμείς, αν δυο ποτέ ήταν ένα.Άντρα γυναίκα αν λάτρεψε, εγώ εσένα.Γυναίκα αν μ’ άντρα τόση γνώρισε ευτυχία,Γυναίκες, έχετε πιο ισχυρά στοιχεία;Την αγάπη απ’ το χρυσό τη βάζω πιο ψηλάΚι από τον
ΣΠΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟ MATRIX Σ’ εμένα απέτυχε η κασέτα εγγραφής –Το matrix είχε σπάσει από καιρό.Η γυάλινη μπάλα μου έσπασεκι εκτινάχτηκετο χιόνι. Προσπάθησα να επανεγγράψω,χρόνια αργότερα.Προσπάθησα,αλλά η γυάλινη μπάλα μου είχε σπάσει από καιρό,συμπαρασύροντας στερεότυπακαι ψευδαισθήσεις.
ΕΚΤΟΣ ΝΥΜΦΩΝΟΣ πρόβλεψις περί το κακόν εφάνηκενέτι μετά ότι αληθώς προϋπήρξεν τίναν ωστόσον τούτο εδώ καλύπτει τίλες πως δύναται ναν άμεσα βεβαίωςούτε λεπτόν πιο αργά νοηματοδοτείπου μάχιμα ετελεύτησαν όσοι έσπευδανπρος μάχην (ηττώμενος φίλε κριτή ως
στην Όλγα, το πουλάκι Τις νύχτες μπαίνεις στα όνειρά μουλες κι ήρθες σε δικό σου κήποΛ. Νικολακοπούλου, Θεός αν είναι Μπαίνεις στ’ όνειρο, όπως πουλάκι βρίσκει το κλαδί του. Δυο μέρες δεμένη στη μουριά. Πράσινα
Ακροστιχίδα 1.Κοιτώντας τα ακίνητα σύννεφα: o Pascal είναι ένα απλό καλάμιένα κομμάτι μαλακού και σκεπτόμενου ξύλου Πάνω στο οποίοο άνθρωπος σέρνεται σαν ένα άγνωστο ακόμη Λίγο στραβόκαι αργό σαλιγκάρι. 2.Ο χρόνος, οι ψίθυροιτο ψύχος Η
Ο Αχιλλέας έφυγε για την ΤροίαΟ Σωκράτης ήπιε το κώνειο Αλλάεγώκοίταξα μέσα μουκαιτο ποτάμιάνοιξεμε τη νύμφη να παίζειστις όχθες τουκάτω από το δέρμα μουκαι το αίμα ήτανε βύσσινοχωρίς μπετόνα σταματά τη ροήνα βράζει καλοκαίρικαι να
Θα ’ρθω μια νύχτανα χορτάσω τα χείλη σουπριν εξορύξω τα μάτια σου.Θα ’ρθω να σ’ αγκαλιάσωπριν σε πετάξω στο πνιγμένο κύμα σου.Κι αν στ’ όνειρο –μην τρέμεις– μ’ αποφεύγεις,να ξέρεις η καρδιά μου σου χαρίζειτον
ΓΡΑΜΜΑ Γιάννο μου, με συγχωρείς που σ’ άφησα τόσα χρόνια να με περιμένειςέξω απ’ το café Journalξέρεις, σ’ έβαλα σε ποίημα Γιάννο μουπως χρόνια με περιμένειςαγέραστος, ίσως μόνο λίγο θυμωμένος–είσαι Γιάννο μου;–Δεν ξεχνώ τα δάκρυά σου
ΑΛΑΓΟΝΙΑ ΤΑΫΓΕΤΟΥ Και τώρα στέκω ν’ αγαπώ τα δευτερόλεπτα. Μ’ άγνωστη καταισχύνη. Και κάτι πεύκα.Με το ’να μάτι στο μνήμα και τ’ άλλο στη μνήμη και το τρίτο επίσης στο μνήμα.Αφού να χαρώ δεν μπόρεσα