Ακροστιχίδα
1.
Κοιτώντας τα ακίνητα σύννεφα:
o Pascal είναι ένα απλό καλάμι
ένα κομμάτι μαλακού και σκεπτόμενου ξύλου
Πάνω στο οποίο
ο άνθρωπος σέρνεται σαν ένα άγνωστο ακόμη
Λίγο στραβό
και αργό
σαλιγκάρι.
2.
Ο χρόνος, οι ψίθυροι
το ψύχος
Η σκόνη
και τα δέντρα
Ιδωμένα
από τη μεριά των νεκρών
Κατακόρυφα
από των άγραφων ακόμη παιδιών μας
Τους τάφους.
3.
Κοιτάξτε, πόσες άκρες έχει αυτό το ραβδί.
Είπε και παρέμεινε σιωπηλός ο Montaigne.
4.
Αυτή η χαρούμενη σύγχυση
η λανθάνουσα γλωσσική περιπλοκή
Χαμηλοί λόφοι κάτω από την απαλή
ψιλή βροχή της όρασης.
Τα πράγματα βρεγμένα, κάθιδρα
υγρά
Απ’ το βλέμμα του ανθρώπου.
❧
Σκυθική εκτροπή της θεότητας
α.
Προς τα
υψιπετή οροπέδια
του
μετέωρου ύπνου.
β.
Και η γραφή
ο πιο απελπισμένος
αλπινισμός
της θλίψης δεν είναι;
γ.
Μην προσβάλλεις τον χρόνο
ομιλώντας.
δ.
Του είναι όμως
οι σιωπηλές Άλπεις
δεν μπορούν να σταματήσουν
να μην γράφονται.
ε.
Τοξεύοντας σιωπηλός
προς τα σύννεφα:
η γραμμική γυμναστική
Η αυταρχικότητα της αποτυχίας
και η αναρχική
γραμματική της θεότητας.
ζ.
Η αναπνοή είναι
το αλφάβητο του τρελού.
η.
Πόνος:
ο πανταχού παρών.
θ.
Οι καπνοί κάθε αγιότητας
και
η αριθμητική της κενότητας.
ι.
Θα έπρεπε
να καταστήσεις τον εαυτό σου
πιο άχρηστο
και από τη θνητότητα.
κ.
Ο μεγάλος ελέφαντας
της όρασης
η προϊστορική ανατολή
κάθε ανήλικης λέξης μας.
λ.
Όλοι πηγάζουμε απ’ τον ήχο
του κυανού επερχόμενου
κάθε αυγής.
μ.
Η δόξα της πτώσης:
ο αέναος χώρος της κραυγής.
ν.
Στους ανέσπερους τρόμους του ήχου
ερχόμενος.
ξ.
Όλη η ύλη
και ο πηλός της ύπαρξης
ο βουβός κυνηγός της θεότητας
μία ηχητική παραίσθηση
είναι.
ο.
Απλή μουσική:
έξω απ’ της γλώσσας τη φρικτή φυλακή.
π.
Τον ανυπόστατο κλόουν
και το έντομο της ύπαρξης προφέροντας.
ρ.
Ο άνθρωπος ραγίζει για να μπορεί να αναπνέει
το πλαγκτόν
και το βένθος του φωτός
/ του αδιάψευστου μέλλοντος,
του αδύνατου παρελθόντος του /
καλύτερα.
σ.
Ο θρήνος είναι
η φυσική του ανθρώπου.
τ.
Και
η ύλη των δακρύων του η μόνη μεταφυσική.
υ.
Το γλαφυρό άλλοθι
του απόντος κόσμου
το άδειο κέλυφος
της τύψης του είναι.
φ.
Στον πόνο δεν μπαίνεις με σκάφανδρο ‒
βυθίζεσαι αύτανδρος
και ακαριαίος σαν θνητός.
χ.
Εντός του μεγάλου υπνωτηρίου
του ουρανού και της γλώσσας
το μόνο που λάμπει
ο εφιάλτης των λέξεων είναι.
ψ.
Και ο φόνος
ο μετέωρος άλτης
της όρασης του ανθρώπου.
ω.
Ο ύπνος ως ερωδιός:
ολομόναχος
στην Ιαπωνία του σύμπαντος.
⸙⸙⸙
