Ποίηση
Διαμελισμένα σώματα, τρυφερά λουλούδια: Ο γιατρός Μπεν σοκάρει με τα εξπρεσιονιστικά του ποιήματα. Στη συλλογή Μorgue επεξεργάζεται τις προσωπικές του εμπειρίες από την αίθουσα ανατομίας.
Το βλέπω, κοντεύουν να το φράξουν τα θαμνόμουρα μονοπάτι πολύτιμο, κατευθείαν μας πάει στον ουρανό, αλλά πάντα μας φέρνει πάλι πίσω
Καμιά φορά σε σκέφτομαι τα μεσημέρια κλεισμένο στην ανάσα σου άσπρο σε κάλυκες φθορίου. Με λέξεις χλιαρές απολυμαίνεις τα τοιχώματα των ποιημάτων κρυώνεις ως το κόκκαλο.
Όλη τη νύχτα καίγεται η ενδοχώρα, κάθε νύχτα Δεν βλέπεις τίποτα, τίποτα δεν ακούς – Μετακινούνται βίαια τα σύνορα, οι ήπειροι Κοπάδια πληθυσμοί αλλόφυλοι και ετερόδοξοι