Ποίηση
ΚΕΝΟ ΑΕΡΟΣ Αχ, ο κομψός ο κύριος Κίμων! ΆσπρισεΚαι μόνος του επισκέπτης ο γιατρός του. Αν ήταν ποιητής, η φαντασίαΘα του προσπόριζε έναν γάτο στα πόδια τουΉ κι ένα δυο ενοχλητικά εγγόνιαΝα καυγαδίζουν για τον
Ο ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ Απόγευμα ήταν, στο μπαλκόνι τουανοιξιάτικος καφές.Τον αγαπούσα, αν και με κόπο,με απέχθεια έλυνα εξισώσειςκαι προβλήματα για να μη ρίξουντον μέσο όρο μου.Έμαθα ότι πέθανε.Άραγε πρόλαβαν ν’ ασπρίσουν τα σγουράμαύρα μαλλιά; Παράξενο να τον
Η κάπνα του πρωινού ανακατεύεται με τη νύχτα. Ένα ορμητικό τρένο πονά απ’ τα καμένα μετά το καλοκαίρι χωράφια. Κολοκύθες κείτονται γαλήνια κάτω απ’ τον ήλιο, κοκκινίζοντας στον ορίζοντα.
Αύριο η Ρώμη θα δει το μεγαλείο της σε όλη του την φρίκη.Εγώ, ο Κόμμοδος, ο αυτοκράτοράς της,ισόθεος ηγέτης των διεστραμμένων απολαύσεων της,Ηρακλής των αισχρών κατορθωμάτων της,θ’ αντιμετωπίσω στην αρένα το ανθρωποφάγο κτήνος της Αυτοκρατορίας.Το
Αυτό που κάποτε ήταν σύνορα, τώρα είσαι εσύ. ήταν Μάιος, βαθύς και μονότονος, ο δρόμος ανοιχτός από έργα, το χιόνι ξαφνικό, ξηρό. για να είμαι ειλικρινής:
Διαμελισμένα σώματα, τρυφερά λουλούδια: Ο γιατρός Μπεν σοκάρει με τα εξπρεσιονιστικά του ποιήματα. Στη συλλογή Μorgue επεξεργάζεται τις προσωπικές του εμπειρίες από την αίθουσα ανατομίας.
Το βλέπω, κοντεύουν να το φράξουν τα θαμνόμουρα μονοπάτι πολύτιμο, κατευθείαν μας πάει στον ουρανό, αλλά πάντα μας φέρνει πάλι πίσω
Καμιά φορά σε σκέφτομαι τα μεσημέρια κλεισμένο στην ανάσα σου άσπρο σε κάλυκες φθορίου. Με λέξεις χλιαρές απολυμαίνεις τα τοιχώματα των ποιημάτων κρυώνεις ως το κόκκαλο.
Όλη τη νύχτα καίγεται η ενδοχώρα, κάθε νύχτα Δεν βλέπεις τίποτα, τίποτα δεν ακούς – Μετακινούνται βίαια τα σύνορα, οι ήπειροι Κοπάδια πληθυσμοί αλλόφυλοι και ετερόδοξοι