Όλη τη νύχτα καίγεται η ενδοχώρα, κάθε νύχτα
Δεν βλέπεις τίποτα, τίποτα δεν ακούς –
Μετακινούνται βίαια τα σύνορα, οι ήπειροι
Κοπάδια πληθυσμοί αλλόφυλοι και ετερόδοξοι
Θηλαστικά, έντομα, ψάρια, ερπετά
Κατασπαράζοντας το ένα τ’ άλλο, αδιάκοπα
Όντα με τα σκουλήκια τους
(Σκουλήκια πριν κι αφού γίνουν ψυχές), αδιάκοπα
Τι χαλασμός, τι βουερά φτεροκοπήματα, τι ποδοβολητά, τι χλαλοή
Πού πάνε; Ολολύζοντας, με ουρλιαχτά ουρανομήκη
Μεταναστεύουν στ’ άστρα;
Δεν βλέπεις τίποτα, τίποτα δεν ακούς –
Δεν παίρνεις είδηση ποτέ όλη τη νύχτα – κάθε νύχτα
Κι όμως σε λίγο, τι ντροπή, τι θλίψη, τι οργή
Θα δεις κι εσύ –δεν γίνεται να μην τη δεις– σαν κάτι φυσικό
Βαμμένη πάλι σε χρώματα πολέμου, ένδοξη
Να προελαύνει η αυγή του νέου κόσμου –
