ΔΙΑ ΠΑΝΤΟΣ
Καμιά φορά σε σκέφτομαι
τα μεσημέρια
κλεισμένο στην ανάσα σου
άσπρο σε κάλυκες φθορίου.
Με λέξεις χλιαρές
απολυμαίνεις τα τοιχώματα
των ποιημάτων
κρυώνεις ως το κόκκαλο.
Έτσι σε βρίσκει το πρωί
ριγμένο στα χαλάσματα
του δωματίου
κι ούτε φωνή, ούτε λυγμός.
Εγώ ξεχνώ τις επετείους,
στοιβάζω ημερομηνίες και λοιπά
στον υπολογιστή
και με μια κίνηση δια παντός
σβήνω τις αναμνήσεις.
⸙
ΝΗΠΙΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ
Στον Βύρωνα Λεοντάρη
Σε ήσυχες θάλασσες
θα κοιμηθούμε.
Φτάνει η τρικυμία της ψυχής
που ταλαντεύεται.
Κύμα αγριεμένο η ζωή
τρέχει με χίλια
σε χαλασμένο όχημα επάνω
ρισκάρουμε την τύχη μας
χωρίς σηματοδότες και τροχαία
τα ταξίδια μας
περιπλανήσεις άσκοπες
αφού το ξέρουμε, στο τέλος
σε λίγο χώμα θα πλυθούμε
απ’ την αρχή
νήπια του θανάτου.
⸙
ΣΤΟ ΚΕΝΟ
Χαμογελάς στο καλοκαίρι.
Δε φαίνεται η θάλασσα
δε φαίνεται το νήμα που σε τραβά
σαράντα χρόνια τώρα
τυλίγει φύκια στη φωλιά
σε ταριχεύει.
Κι εγώ στην άκρη μια σκιά
που μεγεθύνει την εικόνα
γίνεται η φωτογραφία έρημος
ρευστό σκοτάδι
ανάμνηση κάποιας ζωής
που δεν την έζησα.
⸙
ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ
Στην Αγγελική Ελευθερίου
Πού έχεις
εκείνο το τραγούδι σου Αγγελική
κι έρχονται μέρες
έρχονται νύχτες
που θα το χρειαστώ
σ’ αυτό το ανελέητο
προμήνυμα θυέλλης
που πέφτουνε νεκρά φύλλα
τα χρόνια μας
και μόνο οι ρίζες βαθαίνουνε
χλωμά ποιήματα
αρχαία φυλακτά
τα λόγια που δεν είπαμε.
⸙
ΑΠΟΛΟΓΙΑ
Τώρα που μίκρυναν
τα απογεύματα
ανθίζουν σύννεφα στο σπίτι
σκεπάζουνε τα έπιπλα.
Βρέχει επάνω στις φωτογραφίες
βουβός καιρός.
Έρχεται ο πατέρας και
χτυπά την πόρτα.
Εγώ σκορπίζω πάνω στο τραπέζι
την αλφάβητο
με ανορθογραφίες σημειώνω
όσα δε λέγονται.
Έπειτα κρύβω τα χαρτιά
ταχτοποιώ τυχαία λάθη.
Τώρα κανένας δε θα μάθει
πόση απόσταση διήνυσα
για να βρεθώ σε μια στεριά.
