Ελένη Μαρινάκη
- Κείμενα
- Ελένη Μαρινάκη
Όλο το βράδυ έγραφετο ποίημαστον ύπνο του.Όταν του έφευγετραβούσε τις κλωστέςτου ʼκοβε την ανάσα. Το πρωί μάζευεαπό το κρεββάτι δίφθογκουςσημεία στίξηςστάχτες του δρόμουπιάτα με υπολείμματα ονείρωνάδειες ζωές. Και η μητέρα του μικρήνα προσπαθεί ν’ ανέβειστο
Καμιά φορά σε σκέφτομαι τα μεσημέρια κλεισμένο στην ανάσα σου άσπρο σε κάλυκες φθορίου. Με λέξεις χλιαρές απολυμαίνεις τα τοιχώματα των ποιημάτων κρυώνεις ως το κόκκαλο.