I. (γλώσσα)
ο νους γέρνει φορτωμένος γλώσσα
γλώσσα δεν είναι το ενεργό συστατικό
της διάβρωσης του νου;
η γλώσσα δεν σκάβει το σώμα
όπως το κύμα την ακτή;
ποθώ–
με συγκίνηση χαμηλή
ο χειμώνας γίνεται θέρος
το φθινόπωρο χειμώνας
κι αμέσως βραδιάζει
II. (αλήθεια – ψέμα)
όπως ο Αδάμ
τη μέρα που ονομάτισε τα όντα
θολώνοντας τα υπόγεια ρεύματα της γλώσσας
(αλήθεια; – ψέμα;)
μια σταγόνα ήχου εκκρεμεί
πάνω στη σάρκα του μήλου
που κιόλας κιτρίνισε
στο τραπέζι
ανάμεσά τους
διατρέχεις αυτόν τον ήχο
σαν μία εκ νέου
δυνατότητα συγχώρεσης
και το βάρος πέφτει
(αλήθεια; – ψέμα;)
στη σκιά ή το φως
επομένως;
θέσε το ερώτημα
θέσε τη γλώσσα σου
απέναντι στο ερώτημα
κόψε το μήλο
επινόησε μιαν απάντηση
το παιδί παίζει
μέρα πέφτει
ο καρπός φθίνει
το δέντρο εκτίθεται
(αλήθεια; – ψέμα;)
στο κενό
ανάμεσά τους
όταν η καταιγίδα θα έχει πια κοπάσει
και στον ορίζοντα αρχίσουν
να τρέμουν οι πρώτες πεταλούδες του φωτός
(αλήθεια)
το μήλο θα έχει διατρέξει την τροχιά του
η γλώσσα θα έχει εκπληρώσει την αποστολή της
ο ήχος-ψέμα θα έχει σχηματίσει τη λέξη
κι οι δυο τους θα γλιστρούν
(αλήθεια – ψέμα)
στις ακμές ενός αναπάντεχου τέλους
ρέοντας ακατάσχετα
προς το δύσκολο.
⸙⸙⸙
[Από την υπό δημοσίευση συλλογή Επιστολές στον Νυμφίο.]
