Ζωγραφική: Νεκτάριος Αντωνόπουλος

Βασιλική Κοντογιάννη

Μαχαίρι

Ι.

Από το φως
που είδα
στα μάτια σου
Τότε
Πήγασε και πάλι
η επιθυμία
να ζήσω

ΙΙ.

Κι αν γινόσουν ο κήπος μου;
Με μυρωδιά δεντρολίβανου
με τούφες φτέρης αρχαίας
μυθικής
αυτής που ανοίγει τις πόρτες
του άλλου κόσμου

ΙΙΙ.

Ίσως πρέπει να πω
στα ποιήματα
Είστε παιδιά
που σας θέλησαν
κι οι δυο γονείς

IV.

Κι όμως
με πετάς
στο κενό

Πικρές μέρες
του κενού

VI.

Χτίσε
Χτίσε αλλιώτικα
Χτίσε

Κόψε το σκοινί
Αυτό που τυλίγεις
γύρω απ’ το λαιμό
Σκοινί
Διπλώνεις και σφίγγεις
κάθε μέρα

Έρχεται το ποίημα
Μαχαίρι

VII.

Θέλω να φτιάξω
Κόμπο
Λέξεις
και να τις στείλω
σφιχτά δεμένες
στο μαντήλι

VIΙΙ.

Αφού λοιπόν
γίνεσαι
Είσαι
σώμα
της κάθε μέρας
και το ξέρεις
όπως κι εγώ
Τι χρειάζονται
τα λόγια;

IX.

Διάφανα σώματα
Ακολουθούν αισθήσεις
που κέρδισαν

Tόσο ακατάληπτα

Σε κύματα

Κύλιση στην κορυφή