ΟΛΕΣ ΟΙ ΑΝΗΦΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
Αυτή – μοναχή της απ’ το μπαλκόνι της κοιτάει
με το νυφικό της Κασσάνδρας
και τα μαλλιά της θολά
όπως έχουν γίνει τώρα
Περνούν από πάνω της
όλα τα αεροπλάνα του κόσμου
Αυτοί – ξαπλωμένοι στη θρυμματισμένη
πέτρα του χρόνου
νυκτώνουν την ελπίδα πως αύριο
πάλι έτσι αγκαλιασμένοι θα ʼναι
Περνούν από πάνω τους
όλα τα αεροπλάνα του κόσμου
Αυτή – στο κατώφλι του καιρού
μισή άνθρωπος
μισή ταύρος
μισή σάρκα
μισή σίδερο
την πανοπλία των Βαρβάρων
έχει ζωστεί
να λιώσει στο στήθος της
την καταιγίδα που την κυνηγάει
Περνούν από πάνω της
όλα τα αεροπλάνα του κόσμου
Και αυτό το παιδί –
ακόμη πως ξημέρωσε
δεν έχει καταλάβει
αναπολεί σφυρίζοντας σαν
ποταμόπλοιο του τραγουδιού τον ύπνο
Περνούν από πάνω του
όλα τα αεροπλάνα του κόσμου
Όλοι τους είναι άνθρωποι
Κι όλοι τους στέκονται κάτω
απ’ το ίδιο έλεος
φώτα πράσινα
φώτα κόκκινα
φώτα μπλε
αναβοσβήνουσες σημάνσεις
στους ουράνιους αεροδιαδρόμους
της μοίρας τους
Περνούν από πάνω τους
όλα τα αεροπλάνα του κόσμου.
❧
Ο ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΣ ΚΟΣΜΟΣ
Κοιμάσαι και
βρέχει ασταμάτητα
Καινούργια βροχούλα
πέφτει πάνω στο παλιό χώμα
και το βαπτίζει
Ώσπου να ξυπνήσεις
φτιάχτηκε ο καινούργιος κόσμος.
❧
ΧΑΛΑΣΜΕΝΟΣ
Αυτό το αγόρι
Αυτός ο άνδρας
Αυτός ο κόσμος
Είναι χαλασμένος
Υπόγεια ζωή
σαπίζει
στα σωθικά μου
Έχω στον ουρανίσκο μου
την πικρή γεύση
που έχουν τα φάρμακα
και ο θάνατος
Η πικρή ζωή
Η επίγευση των ημερών
Πλαστικό παιχνιδάκι
διαλυμένο από παιδικό χέρι
είμαστε στη χούφτα
αυτού
του χαλασμένου κόσμου
Πλαστικό παιχνιδάκι
σε μια διαλυμένη ζωή
Αυτό το το αγόρι
Αυτός ο άνδρας
Αυτός ο κόσμος
Είναι χαλασμένος
Χαλασμένος
❧
ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ
Ξεκινάει μια ψιλή βροχούλα
εδώ πέρα
κι αμέσως τρέχουμε
να μαζέψουμε:
Όνειρα
Επιθυμίες
Προθέσεις
Μνήμες
και Αισθήματα
που ʼχουμε απλωμένα και ξεχασμένα στον καιρό
Τρέχουμε να τα μαζέψουμε
μη μας τα πάρει η μπόρα
μη μας τα κάνει μούσκεμα
κι ύστερα
τι θα τα κάνουμε
έτσι νωθρά και βρεγμένα.
Ποιος να ξέρει
άραγε πως όλα αυτά
ήδη
ανήκουν στην καταιγίδα
