ΟΙΔΙΠΟΥΣ ΠΟΥ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ
Αν κάποτε έπρεπε να γράψω μια επιστολή σ’ έναν
νέο ποιητή, θα του παρέδιδα απλώς μια σελίδα
κατάλευκη. Τη ζωή μου την ξόδεψα σε ακατανόητα
οράματα. Ονειρεύτηκα το χυμένο αίμα του πατέρα μου
και τα ολόγυμνα στήθη της μητέρας μου στο σκοτάδι.
Χέρι τυφλού χάραξε αυτές τις αινιγματικές λέξεις
πάνω στην πέτρα. Η ποίηση, αγαπητοί, είναι όπως
ακριβώς η ζωή, ένας αιώνιος μόχθος χωρίς ανταμοιβή,
ένας αγώνας μάταιος. C’ est la lutte finale, ψιθύριζαν
οι σύντροφοι με το πρόσωπο στραμμένο στον τοίχο.
❧
Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ ΑΓΓΕΛΟΥ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
Ω σεβάσμιοι πατέρες, ω θλιμμένα φαντάσματα που κατοικείτε
στις ερειπωμένες επάλξεις των πύργων απαλλάξτε το προλεταριάτο
που ξύπνησε μ’ ένα μαρμάρινο κεφάλι στα χέρια απ’ το αβάσταχτο
βάρος της μάταιης αποστολής του, απαλλάξτε το προλεταριάτο
που λυγίζει από το βάρος της αιώνιας ήττας, ρίξτε έναν κεραυνό
και απαλλάξτε το δύστυχο προλεταριάτο απ’ την ιστορική του
αποστολή. Τώρα ο άνεμος της θάλασσας κατοικεί τα ακατοίκητα
σπίτια, τώρα ο αλμυρός άνεμος μας σπρώχνει όλους προς τους
βραχώδεις γκρεμούς της Πρέβεζας.
❧
ΚΑΠΟΙΟΣ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΑΝΑΣΥΚΟΦΑΝΤΗΣΕ ΤΟΝ ΓΙΟΖΕΦ Κ.
Κάποιος θα πρέπει να ξανασυκοφάντησε τον Γιόζεφ Κ. γιατί
το παλτό και το καπέλο του κρέμονται ξανά από έναν γάντζο
στον προθάλαμο του δικαστηρίου. Πίσω από μια μισάνοιχτη
πόρτα, η φωνή μιας γυναίκας τραγουδά ένα πένθιμο τραγούδι
σε μια ακατάληπτη γλώσσα και κάποιος καρφώνει όλη τη νύχτα
ένα καρφί πάνω στον τοίχο. Τρεις αδελφές: Η Έλι, η Βάλι, η Ότλα,
η μοίρα τους και η μοίρα εκατομμυρίων άλλων. Πίσω από μια μισάνοιχτη
πόρτα, κάποιος καρφώνει όλη τη νύχτα ένα καρφί πάνω στον τοίχο.
Κανείς δεν έλυσε ποτέ το μυστήριο του κόσμου.
❧
ΟΝΕΙΡΟ 1945
Όλη νύχτα βαδίζαμε μέσα από καμένες πλαγιές και χαράδρες
κρατώντας στα χέρια τα γερασμένα μας σώματα. Μόλις ρώτησαν
τ’ όνομά μου γύμνωσα το στήθος και αποκρίθηκα Ούτις.
Επικαλέστηκα ένα τέχνασμα πανάρχαιο όσο κι ο κόσμος
αλλά κανείς δε μπορεί να ξεφύγει απ’ τη ζωή του. Έρχεται
η νύχτα απειλητική σαν καλπασμός δαιμονισμένων αλόγων
όλοι οι δρόμοι οδηγούν στο μαύρο φαράγγι της Μεσούντας.
❧
ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΑΓΑΠΗΣ
Θροΐζουν απαλά οι κουρτίνες στο ανοιχτό μου παράθυρο, είναι νύχτα,
η Σόφι Μαγκνταλένα Σολ περνά πάνω απ’ αυτή τη γη σαν σύννεφο,
ελεύθερη πια από το βάρος του κόσμου. Άνοιξα τα μάτια χωρίς
να δω το πρόσωπό της και τα πάντα μου αποκαλύφθηκαν σαν μέσα
σε όνειρο. Απ’ αυτό τον ουράνιο άρτο θα ζήσει ο κόσμος.
❧
ΜΙΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ
Στη μνήμη του Δημήτρη Ελευθεράκη
Αυτό δεν είναι όνειρο και δεν ξέρω, ούτε έχει σημασία, αν είσαι εσύ
ή εγώ ο νεκρός. Διασχίζουμε ένα δάσος με καρυδιές στη Γερμανία,
είμαστε βαθιά χαμένοι μέσα στη νύχτα και στην ομίχλη και το σκοτάδι
ολόγυρα πέφτει. Τώρα που έχουμε και οι δυο εγκαταλείψει
επιτέλους αυτή τη δύσκολη τέχνη, καμιά σκιά δεν πέφτει ανάμεσά μας
και αναπνέουμε ελεύθεροι χωρίς το φόβο της ποίησης, αναπνέουμε
ελεύθεροι απ’ το φόβο του θανάτου και της ζωής. Ακόμα κι εδώ
ωστόσο, όλα παραμένουν ακατανόητα. Οι άγγελοι δεν είναι λιγότερο
θνητοί από μας, ο άνθρωπος δε μπορεί να καταφύγει πουθενά
και ο ουρανός είναι φτιαγμένος ακριβώς από την ίδια σκοτεινή ύλη
και στα μέτρα της γης: μια παγωμένη έρημος, ένας αφιλόξενος
τόπος εξορίας και δεν ξέρω, ούτε έχει σημασία, ποιος απ’ τους δυο μας
είναι ο ζωντανός, ποιος ο νεκρός. Κανείς ποτέ δεν μας εξήγησε γιατί
το χιόνι συνεχίζει να πέφτει κι εδώ όπως οπουδήποτε αλλού ή γιατί
τα άσπρα μήλα του Θεού είναι άσπρα. Ούτε κι εδώ θα υπάρξει
αίσιο τέλος. Αντίθετα απ’ ό,τι πιστεύαμε κάποτε, δεν υπάρχει κανένα
τέλος, ο κόσμος γερνά και φθείρεται κι αρχίζει ξανά από την αρχή,
ο κόσμος περιστρέφεται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, ούτε γρηγορότερα
ούτε πιο αργά απ’ όσο γνωρίζαμε άλλοτε. Οι επιζώντες των στρατοπέδων
επιστρέφουν με τα κουρέλια τους κι ο Σίσυφος συνεχίζει να κυλά τις ίδιες
θεόρατες πέτρες. Οι γυναίκες είναι όλες φτιαγμένες από σάρκα και τις
αγαπάμε όπως πάντα χωρίς ελπίδα. Όλα συμβαίνουν με τον ίδιο ακριβώς
τρόπο, εμείς είμαστε απλώς δυο άνθρωποι τσακισμένοι που χύνοντας
πικρά δάκρυα, ξαναβρίσκονται και ορκίζονται στο όνομα μιας παλιάς
φιλίας, χαμένοι μέσα σ’ ένα δάσος με καρυδιές πριν πάρει ο καθένας
για άλλη μια φορά το δρόμο του. Αντίθετα απ’ ό,τι πιστεύαμε κάποτε
δεν υπάρχει κανένα μυστήριο εδώ. Μόνο αυτή η γνώριμη θλίψη, ίδια
όπως πάντα και παλιά όσο κι ο κόσμος.
⸙⸙⸙
[Τα ποιήματα αυτά προέρχονται από την υπό έκδοση ποιητική συλλογή Προς Δαμασκόν που θα κυκλοφορήσει προσεχώς από τις εκδόσεις Ενύπνιο.]
