σκίζομαι στα δυο απ’ τον χρόνο
SOPHIE LIES
Όταν μας βρίσκει με την κόρη μου το σούρουπο
στο πάρκο (συνήθως τις Παρασκευές)
την ώρα που την κούνια σπρώχνω
πιο ψηλά, πιο δυνατά, πιο –
και δυναμώνει τ’ αεράκι σαν υπενθύμιση
γυρνάω λίγο το κεφάλι προς τα πάνω
όπως τότε
έ-να-δύ-ο-τρί-α-
έ-να-δύ-ο-τρί-α-
χωρίς μετρονόμο, πάντοτε με το νεύμα στο πηγούνι
και το μολύβι της δασκάλας
τακ-τακ-τακ
στο πιάνο
έ-να-δύ-ο-τρί-α-
έ-να-δύ-ο-τρί-α-
σαν να πασχίζω
στον ίδιο αλέγρο ρυθμό να μας κρατήσω
πιο ψηλά, πιο δυνατά, πιο –
τότε, λίγο προτού νυχτώσει για τα καλά η μέρα
των κυπαρισσιών οι κορφές λαβίδες ίδιες
εργαλεία έμπειρου χαράκτη
περίτεχνα στον ουρανό σκαλίζουν
την παρτιτούρα ενός ρέκβιεμ –
δεν γράφτηκε ακόμη.
⸙⸙⸙
[Από την ποιητική συλλογή Μέσα στον άγριο καιρό, που θα κυκλοφορήσει το 2026 από τις Εκδόσεις Ποταμός.]
