ΤΑΦΙΚΟ ΜΝΗΜΕΙΟ
Σ’ ετούτη την πλαγιά
πριν από εννιά αιώνες
έδωσε την τελευταία μάχη του
ο ήρωας Στέρεν Αρόβαπαλ.
Το γεγονός
τραγουδιέται ακόμα
από παιδιά σε σχολεία,
από δελφίνια του παρακείμενου πελάγου
κι από τους γύρω βράχους και τα δέντρα
στις ερημικές νύχτες του χειμώνα.
Όταν του έκοψαν το δεξί χέρι
πήρε το σπαθί με το αριστερό
και συνέχισε τη μάχη.
Όταν του έκοψαν το αριστερό
άρπαξε το σπαθί με τα δόντια
και δεν σταμάτησε
να παλεύει λυσσαλέα
(προσφέροντας, είν’ η αλήθεια,
σε αντιπάλους και συμμαχητές
ένα θέαμα γελοίο όσο και τραγικό).
Ώσπου του έκοψαν το κεφάλι
κι απ’ τον λαιμό του
ξεπήδησε μια κίτρινη ανεμώνη
σαν σε πίνακα ξεχασμένου
υπερρεαλιστή ζωγράφου.
Ένα ταφικό μνημείο στήθηκε
με κίτρινες ανεμώνες τριγύρω
κι ένα κυπαρίσσι
να ρίχνει την σκιά του στο μέλλον.
Το επίγραμμα γραμμένο
από μεγαλορρήμονα ποιητή:
«Ενθάδε κείται το λιοντάρι της Νιφόριας
που πάλεψε με ό,τι είχε μέχρι τέλους
τον ακατάβλητο εχθρό, τα ασταμάτητα στίφη:
τις αναρίθμητες στρατιές των προσωπικών του δαιμόνων»
και μια λαϊκή προφητεία αντηχεί ακόμα
στα αυτιά όσων επισκεπτών
φτάνουν ως εδώ με την διάθεση να ακούσουν:
«Μια μέρα ο Στέρεν Αρόβαπαλ
θα επιστρέψει για να μας σώσει από τους εαυτούς μας».
❧
ΓΡΑΜΜΑ ΑΠΟ ΤΗ Μ.
Με λύπησε πολύ ο θάνατός σου…
Θυμάσαι;
Πέθανες τη μέρα που σε πρωτοείδα
και ήταν ένα τέλος όμορφο
μια αρχή ευοίωνη
για πράγματα που δεν ειπώθηκαν ποτέ.
Διαβάζω ότι στην Αθήνα δεν υπάρχουν πια εποχές.
Αν ήσουν ακόμη ζωντανός και ευδιάθετος
θα έλεγες γελώντας:
«Ναι, πλέον υπάρχει μόνο η εποχή της Μ.»,
μα εγώ δεν έχω χρόνο ούτε να γελάσω πια
με τις ανοησίες σου.
Έμεινε στη μέση και η συγγραφική μου διαδρομή,
κόλλησε σαν σαράβαλο στην ανηφόρα,
μα τι σου λέω κι εσένα,
εγώ τουλάχιστον είμαι ζωντανή,
θα προσθέσω κάποτε έστω κι ένα βιβλίο
στην ισχνή παραγωγή μου,
(ίσως να είναι αφιερωμένο σε σένα,
στην κάθοδό σου στο κενό της ανωνυμίας)
ενώ εσύ έφυγες και τα άφησες όλα μισά
μισοφαγωμένοι καρποί
μήλα δαγκωμένα με σάπια δόντια
χειρόγραφα και κιτρινισμένες μελέτες,
διηγήματα για λύκους που διαπερνούν
τους τοίχους υπόγειων σταθμών
ποιήματα που δεν θυμούνται ούτε τα ίδια
τι ήθελαν να πουν όταν γράφτηκαν
δήθεν από κάποιον που σου έμοιαζε…
έμεινε στη μέση και εκείνο το θεατρικό
με θέμα την απόσταση, μα θα μου πεις,
υπάρχει κείμενο που δεν έχει θέμα την απόσταση;
Σαν τη δική μας που κάποτε την είπες
ευεργετική, αναζωογονητική
μες στη γενική θανατερή σιωπή
που σκεπάζει την μεταξύ μας έκταση,
είναι ωραία η Ευρώπη τον χειμώνα
κι ας έλεγες πάντα ότι έχει πεθάνει προ πολλού.
Τέλος πάντων, πλατείασα και πάλι
και έχω διαγώνισμα αύριο,
μόνο που δεν θυμάμαι πια γιατί το δίνω…
Σου εύχομαι καλή διαμονή στον νέο σου τάφο.
Α, ξέχασα να σου πω:
Εδώ ανθίσαν οι αμυγδαλιές.
❧
ΛΕΣΒΟΣ
Ένα ποίημα κρυμμένο
σε περιτύλιγμα σοκολάτας
εικονοποιείται σαν στιγμιαίο όνειρο:
αιμάτινη θάλασσα
στενά πλημυρισμένα
έξω από το «Μπρίκι»
σου κρατώ το εύθραυστο χέρι
μιλάμε
περπατάμε
υπάρχουμε σαββατόβραδο στο νησί
μα οι εικόνες με έλκουν
με ακατανίκητη δύναμη
κι εσύ δεν βλέπεις τα πλημυρισμένα στενά
την κοκκινισμένη πόλη
την πορφυρή αντανάκλασή μου.
Τα περιπλεγμένα δάχτυλα
θρυμματίζονται.
Μη με περιμένεις.
Έφτασε ήδη στο στήθος μου
η στάθμη του ποιήματος.
❧
ΜΕΡΑ
Γέννημα του πανδαμάτορα
και τροφή των παρασιτικών δίποδων
σαν σου απομυζούν τον μυελό
το φως
τις βραδινές ρυτίδες
μικρά κοσμοϊστορικά γεγονότα
κι ό,τι άλλο νομίζουν πως μπορούν.
Πασχίζουν εμμονικά
να σε αδράξουν
ενώ εσύ δεν πιάνεσαι με τίποτα!
Γι’ αυτό κι εγώ έχω παραιτηθεί
εδώ και χρόνια της προσπάθειας.
Ασάλευτος
σε περικλείω με τον έρωτά μου
στη ρυπαρή ενόραση
να εκκολαφθούν ποιήματα
που θα σε καταστήσουν αξέχαστη.
