ΤΟ ΒΟΥΒΟ ΧΑΟΣ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ
Τὸ φῶς τοῦ Αὐγούστου πάνω ἀπ’ τὴν Ὑλίκη:
νερὰ γαλάζια, δέντρα καὶ χωράφια,
βουνὰ καὶ πράσινο ἄνοιγμα γιὰ ἐλάφια
τῆς φαντασίας, κόσμος ποὺ ἀνήκει
στὴ φύση τῶν στιγμῶν καὶ τῶν πραγμάτων
καὶ ἀλλάζει νόημα, ὅταν μὲ βλέμμα ἄλλο
ἐλέγξεις τὶ ἔβλεπες μικρὸ ἢ μεγάλο
στοὺς ὅρους συμβατῶν ἢ καὶ ἀσυμβάτων
παραδοχῶν. Τὸν κόσμο —σοῦ εἶπα— σῶζε
μέσ᾽ ἀπ᾽ τὸ sordo caos delle cose.
(Τοῦ Παζολίνι λόγος
ἰσχύων ἀναλόγως.)
3 Αὐγούστου 2025
ΜΠΑΓΚΑΤΕΛΑ ΜΕ ΗΜΙΦΩΣ
Τοῦ νοῦ καὶ τῶν χεριῶν περιπλανήσεις
σὲ σώματα φωτὸς κορμιὰ τοῦ σκότους
ταυτίζουν μὲ κυψέλη.
Τινάζονται ἀπὸ πίδακες ἀγάπης
τὰ νηπενθῆ ποιήματα ποὺ ἡ νύχτα
διαρμονισμένα θέλει.
Λυμφατικὰ τὰ δάχτυλα τὰ νεῦρα
τῆς λύρας κρούουν σπένδοντας στὸ σύμπαν
τῶν στοχασμῶν τὸ μέλι.
ΣΥΜΒΑΝΤΩΝ ΚΛΙΜΑΚΩΣΕΙΣ
Ἕνα ἄρωμα σονάτας γιὰ φαγκότο
καὶ βιολοντσέλο ἐδάγκωνε εὐοιώνως
τὴν ἔλευση τοῦ ἱμέρου, καὶ τοῦ ἀπ’ αἰῶνος
ὀνείρου ἡ τέλεση ἔσβηνε ὅσο χνότο
ἀφήνει ἡ συγχορδία στὸ ὑπερπέραν
τῶν συγκινήσεων καὶ τῶν βλεμμάτων.
Τοῦ λόγου καταδύσεις στῶν ἐγκάτων
τὰ νοήματα ἄνοιξαν φτερὰ καὶ φέραν
τὰ βάθη ἐπάνω κάθυγρα (ὡς σημεῖα
ἁβρά) στῶν ἡδονῶν τὴν εὐκρασία.
ΜΕ ΕΝΑΝ ΣΤΙΧΟ ΤΟΥ Κ. Γ. Κ.
Χιλιάδες γύροι γύρω ἀπὸ τὴ γύρη
πραγμάτων ποὺ σημαίνουν ἄνθη ἢ κῆπο
μὲ ἀκέραιη τὴν οὐσία τους καὶ τὸν τύπο
στὸ μέλι ἀποσκοποῦν: στὸ πανηγύρι
τῶν ἡδονῶν ποὺ τέρπουν νοῦ καὶ σῶμα.
Ὀξύμωροι παράγοντες θροΐζουν
συνθέσεις διάφωνες καὶ κανονίζουν
πῶς εὐγενίζει ὁ νοῦς τὶ λέει τὸ στόμα,
ποιό χέρι ἀντλεῖ ἀπ’ τὴ θεωρία πράξη.
«Ἡ πεταλούδα πάντα θὰ πετάξει» —
ἀφήνει γιὰ τὴ μέλισσα τὸ μέλι,
καὶ χάνεται σ’ ἐρωτικὴ νεφέλη.
