από τους πρωτοετείς σπουδαστές
του Ιδρύματος Τάκης Σινόπουλος
Μανώλης Ζαχείλας
«Γλώσσα μου, όλα σου άγια και σεπτά και καλοκαμωμένα.
Μον’ τούτο δε σ’ το συγχωρνώ:
τ’ ότι ʼσαι, συ, της ύπαρξής μου τεκμήριο τρανό.
Μα κι έτσι, ας είναι.
Βάσανο γλυκύτερο δε θά βρω:
με λέξεις ελληνικές,
νάμα αστείρευτο,
της ζήσης τον καημό να ζωγραφίζω και τις κακοτοπιές».
❧
Βασίλης Ζευγίτης
Γλώσσα της Θάλασσας
Του ηλιοκαμένου ναύτη
Λέξεις της κυτταρικής μνήμης
Μαγνητίζουν τα κουρασμένα κύματα
❧
Βάσια Καλογεράκου
ΜΙΚΡΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ
Ι.
Παράγγειλα παράκληση,
κομμένο θάμπος και θυμό
στην πλάστρα της φωνής μου
και όλοι οι καιροί αγύρτες σώπασαν.
ΙΙ.Αργά σαλεύουν τα όνειρα
με αρμονίες και σιωπές
Στη σάλα των στομάτων
Υγρά, ξεστρατισμένα, χαλκέντερα
Σαν σφραγίδες αρχαίων ψιθύρων.
ΙΙΙ. Μιλήστε
Μιλήστε τον έρωτα που άσπαρτος αντρειεύει
Μιλήστε τον θάνατο —την ώρα που ορφανεύετε και φεύγει
Μιλήστε το μάλαμα, σαν παράπονο που λιώνει
Μιλήστε την πίκρα – σπλάχνο της ήττας που κάποτε τελειώνει.
ΙV.
Αγρίμια λόγια
που είπε το αθάνατο αηδόνι
Κρατήματα γερά
Σαν τη γυμνή χαραυγή, τα κορμιά και τα πηγάδια μας.
V. Τραγούδι στους τάφους
Τυφλά μερόνυχτα
που τα άστρα οδύρονται
με τις ωδές της επιμονής, τα πράσινα φύλλα και τους ξανθούς συλλογισμούς
Και η μάγισσα δωρική λαλιά
ξεδιψάει τα σφραγίσματα των τάφων
VI.
Από δάνεια σωσμένης κραυγής
Από τον χορό των μαχαιριών και της ανάγκης
Από τα μεγάλα μυστικά ερείπια των φωνηέντων
Πώς γεννήθηκε —έστω και ραγισμένο— τόσο φως;
VII.
Με αλάτι και στεντόρεια καλέσματα
θα πουν για βάσανα τα σωθικά των άκληρων χρόνων.
VIII.
Λογοκριμένοι ρυθμοί
σύμβολα και αντίλαλοι
Πόρτες ν’ ανοιγοκλείνουν Συμπληγάδες
Αφού όλα τα περάσματα είναι παιδιά των λέξεων.
ΙΧ.
Συνειδητό και αμέτρητο
Το γλωσσικό ανάστημα
Πορφυρή θέα στην αιώνια πολιτεία
Με τα όστρακα και το έθος του αισθήματος
Υπάρχω χωρίς να γνωρίζω
Πώς να ξεμακρύνω από εσένα
χωρίς να ξεμακρύνω από τον εαυτό μου.
❧
Ιωάννης Καταγάς
ΠΛΑΤΩΝΑΣ 2026
Οι λέξεις είναι κούτσουρα που τη φωτιά θεριεύουν
στο σπήλαιο του Πλάτωνα που ιδέες καρτερούνε
φυλακισμένοι άνθρωποι με νόθες αλυσίδες∙
πραγματικότητες πολλές υπάρχουν για να δούνε,
κι η ποίηση σα μια θεά καινούργιες τόσες φτιάχνει.
❧
Μαρία Κωνσταντοπούλου
ΛΕΞΕΙΣ
Κουράστηκες·
και είπες σιγά σιγά να εξατμιστείς
σε φθόγγους
από σπαράγματα,
μα ξέχασες
πίσω
τη μήτρα τους
❧
Ελένη Λάκη
ΙΑΣΗ
μαρτυρούν πως ξημέρωσε Κυριακή,
οι γυρτοί σου ώμοι – απ’ όλα τα βάρη της βδομάδας
έτσι καθώς χύνονται θλιμμένα γράμματα της αλφαβήτου
πάνω τους
γίνεσαι με μιας
σούπα λεξιλογίου
αλλόκοτη ίαση των σωθικών
ξυπνά εντός σου η αχή μιας δευτεριάτικης ημέρας
24 τ.μ
ζούμε από τις λέξεις σημαίνει
να υφαίνουμε την οργή σε 24 τ.μ
να αγαπάμε, πλακώνοντας την καρδιά μας
και τα πόδια μας, κορδόνια
κρεμασμένα στον φωταγωγό
σημαίνει
οι ιδέες να σε φουσκώνουν
ανεξέλεγκτο αερόστατο
τα κοινόχρηστα να περιμένουν
συνειδητή αναμονή
το νόημα να επιμένει
απλήρωτο εργοτάξιο
❧
Μαρία Μιραχτσή
Μήτρα η γλώσσα,
συλλαβές γεννά και λέξεις,
μα μη θαρρείς πως είναι απλό
σαν παν να βγουν,
ουρλιάζουν.
❧
Γιώργος Παπαγεωργίου
Σκέψης μαστίγιο και αλυσίδα
Πίστης θεμέλιο και σκοπός
Γνώσης μαχαίρι μα και εμπόδιο,
Γλώσσα είσαι φίλος ή εχθρός;
❧
Νικόλαος Παρνασσάς
Τυχερός κληρονόμος, ανάξιε συνεχιστή
Το ασφαλές μέσο· δώρο, η γλώσσα η ελληνική.
Το κλέος το πνευματικό, και το αρχαίο άνθος
Πατέρες μου σεβάσμιοι, κρατήσατε με πάθος.
❧
Νάντια Σαμαρά
Είναι της μοδός να κοιτάς ασκαρδαμυκτί τα χαμηλόφωνα μάτια
την ώρα ενός κωμικοτραγικού συμβάντος.
Τα αξεσουάρ του αγοροκόριτσου θύμιζαν περισσότερο
το πηγαινέλα του μικρομεγάλου αφεντικού της.
Είναι κάπως ντεμοντέ ένας παχουλοκομψός να εναντιώνεται
στις αμβροσίες που απλόχερα του προσφέρονται.
Μισοπεθαμένα γκαρσόν πηγαινοέρχονται με τα απεριτίφ μας,
στη ρεζερβέ θέση μπροστά από το μεγάλο παράθυρο.
Με χαρμολύπη αλλά και με γλυκόπικρα λογάκια
αποχαιρετήσαμε τον νεκροζώντανο αλά καρτ έρωτα μας.
❧
Σαπφώ Σούτσου
ΑΙΟΛΙΚΗ ΠΕΤΟΝΙΑ
Σαλάχι κρυμμένο
στης σκέψεως την άμμο
πλάνεψε τα ψάρια
πνίγοντας μέσα μας τη γλώσσα
❧
Γαρουφαλιά Στέτου
Η ΓΛΩΣΣΑ
Πέραν των λέξεων μικραίνει ο ορίζοντας γίνεται τεθλασμένη γραμμή με σπασίματα γραμμικά και δισδιάστατα. Τελείες και ευθείες εκατέρωθεν, λίθινα και μαρμάρινα κοσμήματα, διάτρητα στο πάτωμα, οι οπές τους μάτια ορθάνοιχτα. Οι λέξεις σωληνώσεις υπόγειες, υπέργειες και ηλεκτρόδια στο νου. Γεννιόμαστε με λέξεις, από λέξεις και εκπνέουμε έτσι. Με γλώσσα γευόμαστε τα κάρβουνα της ύπαρξης, τα σαλεύουμε λίγο δεξιά, λίγο αριστερά κι έτσι κινούμαστε καθόσον ζούμε.
❧
Χρήστος Τσάνος
Λέξεις που πέφταν μία μία στα έγκατα της ιστορίας
που κόπηκε στα δύο από την απαλή σου παρουσία.
Ελληνικά μάθαμε ν’ αγαπάμε
Ελληνικότατα να ζούμε, να κοιτάζουμε
❧
Μάριος Χατζόπουλος
Γλώσσα τυφλή, γλώσσα βουβή, γλώσσα της ησυχίας,
γλώσσα που γίνεσαι χλωμή και άνευ σημασίας.
Άλλοτε βράζεις σα θεριό και κόκαλα τσακίζεις,
Κι’ άλλοτε πάλι αναζητάς πώς να παιδαγωγήσεις.
