ΠΡΟΣΤΑΚΤΙΚΗ ΤΗΣ ΠΙΚΡΑΛΙΔΑΣ
Παστερνάκ χαμογελάς
κι οι οφθαλμοί μου
πικρίζουν
ριπαία βολή
στάσιμον μύρου
τρελό κουδούνισμα
αντιδονεί στις στοές μου
Ρε Αλέξης
Τζορντάνο Μπρούνο
Ανδρούτσος
Ελένη Παπαδάκη
Λόρκα
Ρόζα Παρκς
Σόφι και Χανς Σολ
Boris Ryzhy
Αττίκ
Τσελάν
πατέρας της Στάλως
Στάλω
μητέρα του Θανάση
Θανάσης
Μυρτώ
Τζορτζ Στίνεϊ
έφηβος σε τάφο ύστερης εποχής του χαλκού
μια εσταυρωμένη συγχωριανή μου Σοφία.
*
Γη ιδωμένη απ’ το διάστημα
με νιώθεις;
ΠΛΙΝΘΟΙ
Ο τρισπάππος ανοίγει περάσματα νερών
χωμένος στα πηλά
ομιχλώδεις φωνές τον καλούν
«Η κόρη σου πέθανε»
παρεμβάλλεται η εκνευρισμένη φωνή της Μπέτι Ντέιβις
καθώς κουμπώνει το φόρεμά της:
«Αντόνια Σαν Χουάν, οι θαυμαστές είναι δολοφόνοι!»
όστρακα τραγουδιών από αόρατο ραδιόφωνο
έναν καφέ ακόμα, για το δρόμο, έναν καφέ ακόμα,
πριν αναχωρήσω για τις κάτω κοιλάδες
δκυο φίλοι του αρφού της είχαν το κρίμαν της
εφκάρτε με αδέρκια μου γιατ’ ήβρα το νερόν
εν κότσινον τζ̌’ εν μαύρον μα τζ̌αι φαρματζ̌ερόν
είναι η πιο μοναχική μέρα μα είναι δική μου
«Σε ποιο νεκροταφείο, στο παλιό ή το νέο; Ρώτησε αγάπη μου,
πες τους πως έχομε συγγενείς και γνωστούς στο παλιό.»
Το βλέμμα της κοπέλας που σέρβιρε σ' εκείνο το κνάιπε
τι μου ζητούσε;
Γιατί το κουβαλώ ακόμη;
«Μάμμα;»
Ευτυχώ στις ώρες του καθημερινού μου βίου.
