ΠΛΑΤΕΙΑ ΑΜΕΡΙΚΗΣ
Να έρθω μαζί σου θέλω απόψε θηρίο.
Τα μαλλιά μου εκτείνονται στις λεωφόρους
τρέχουν σαν λύσεις ποταμών,
θρόμβοι αίματος παλιννοστούντων στις αρτηρίες της πόλης
νυκτόβια πτηνά γεννούν τ’ αυγά τους στο μυαλό.
Βαραίνει και περισσεύει το άναρχο χέρι του φόβου
υπερβάλλει καλύπτοντας το φως των μουσείων,
το είδωλο από μέσα σε αποχαιρετά
μάρμαρο κομμένο στα ίσα το φιλί του.
Να έρθω μαζί σου θέλω απόψε θηρίο.
Πλατεία Αμερικής οι ανθοπώλες στη βιτρίνα
οι λυγμοί τους κυκλάμινα καταλήγουν,
καθώς στην καταιγίδα μπαίνεις μαινόμενος
να σκοτώσεις τους νεκρούς σου.
Σε μαθαίνω απ’ την όψη του τραύματος στα χείλη
απ’ την ένδοξη σελήνη στο βλέμμα,
στους αστραγάλους μου κόβεται η ζωή
οι δεκαετίες καρφιά, βροχή
που χτυπάει στο τζάμι απόψε και σε υπνωτίζει.
Μαύρο νερό σκεπάζει τους άξονες της πόλης
κι απ’ το Βερολίνο ως την ιστορική Αθήνα
σε ακολουθώ
ώσπου να έρθει εκείνη η ώρα ξανά να σε γεννήσω θηρίο.
Τον βρυχηθμό σου δε θα φοβηθώ,
οδός Μηθύμνης γωνία Πατησίων
θα σ’ εγκαταλείψω.
Θα σε φυγαδεύσουν οι γλώσσες των αστέγων,
θα σε πουλήσουν βρέφος στους αγγέλους
Μέρα Χριστουγέννων.
❧
disintegration
Η υπόγεια φλέβα του ονείρου σπάει.
Σε ενός λεπτού σιγή επιστρέφεις
στην άπνοια της λεπίδας μετά τη μάχη –
το σώμα αδιαχώρητο και ξένο.
Μου γνέφεις από μακριά να πλησιάσω.
Δέχομαι.
Θα κρυφτώ στο στόμα σου ν’ αλλάξω εποχή
καθώς μιλάς για τα περασμένα.
