ΡΗΤΟΡΙΚΗ ΠΑΡΑΙΣΘΗΣΗ
Στο αεροδρόμιο
όταν χάνω τον κόσμο
όταν τρέμουν τα πόδια,
οι άγνωστοι ξένοι
που περνούν με βαλίτσες
ας με δουν
ας μ’ ακούσουν.
Άραγε θα μπορέσω
ν’ αρθρώσω «βοήθεια»
σε μια γλώσσα γέφυρα
που θα ξέρουν κι εκείνοι
ή θα βγει από μέσα μου
ηλίανθος, θυμάρι
τρομαγμένα κυκλάμινα
αλμυρίκια θροΐζοντα
το μικρό αγριολούλουδο
που ξεχνώ τ’ όνομά του
και μια χούφτα από βότσαλα
και κοχύλια σπασμένα
ή θα βγει από μέσα μου
η βαθιά μητρική μου
σπαραγμένη και μόνη;
❧
ΤΑΥΤΟΤΗΤΕΣ
Στις βόρειες χώρες με τα στρογγυλά βουνά
με την ομίχλη που ανεβαίνει από τις λίμνες
υπήρξα Ελληνίδα.
Στις μακρινές ηπείρους
με τα φαράγγια και τις κόκκινες ερήμους
υπήρξα Ευρωπαία.
Σε σκοτεινά σοκάκια μητροπόλεων
με τρομαγμένα βήματα και βιαστικά κλειδιά
ήμουν γυναίκα.
Και στο μικρό
το άγριο κομμάτι γης
που είδα το χρώμα του νερού και των λεπτών εντόμων
υπήρξα κύτταρο
που ούτε κοιτούσε ούτε ξεχώριζε
λουλούδια και σκουλήκια και χορτάρι
μα ανέπνεε την αρχαία αποστολή
πάνω στο χώμα.
