Η πόλη έχει γεμίσει ζευγάρια. Ζευγάρια που ψωνίζουν μαζί, που επιβαίνουν από κοινού σε δίκυκλα, που τσακώνονται στα καφέ συγκρατημένα, που φορούν ασορτί μπουφάν ή ρούχα, που πάνε βόλτα το μωρό τους στο Πεδίον του Άρεως, που παντρεύουν τους φίλους τους, που ανάβουν ο ένας καντήλι στο νεκρό σώμα της άλλης στα νεκροταφεία.
Η πόλη έχει γεμίσει νέον, άβολες καρέκλες στα καφέ, πανάκριβα ακατανόητα πράγματα στους καταλόγους και ζευγάρια. Η πόλη φοβάται την επισημότητα (γι’ αυτό τα εστιατόρια που σου πιάνουν τον κώλο σερβίρουν σε πλαστικά ή μεταλλικά τραπέζια άνευ τραπεζομάντηλου) και τη μοναχικότητα. Τη μοναξιά την ανέχεται με έναν οίκο αλλόκοτο και σαν κρυμμένο κάτω από την ενοχή της. Ας πρόσεχαν οι μόνες. Ας μη μάζευαν εκατό γατιά στη γειτονιά, ας μην έκαναν πρέζα, ας είχαν παντρευτεί τότε τον Παναγιώτη, τον δημόσιο υπάλληλο, να έχουν σήμερα το κεφάλι τους ήσυχο.
Τα ενοίκια είναι απλησίαστα. Πολλοί ζευγαρώνουν για να μοιράζονται τα έξοδα. Το σούπερ μάρκετ, τους λογαριασμούς. Τις καλοκαιρινές διακοπές. Ντρέπεσαι να πάρεις να ζητήσεις μονόκλινο. «Κυρία μου, μόνο δίκλινα διατίθενται». Αν ζητήσεις ένα δωμάτιο για πέντε ανθρώπους, θα νομίσουν πως οργανώνεις παρτούζα. Τελικά, ελέω αιδούς, μπλέκεις με έναν τύπο, τον ερωτεύεσαι και ονειρεύεσαι τη ζωή σου μαζί του. Οι δυο σας, μαζί με άλλα φιλικά ζευγάρια, θα πηγαίνετε σε μαγαζιά που παίζουν ροκ εν ρολ τις Κυριακές, θα παραγγέλνετε καμπάρια και θα εξιστορείτε τις εργασιακές σας ονειρώξεις: αύξηση εκατό ευρώ, καινούργιο γραφείο, online επιχείρηση, freelancing. Μετά, θα επιστρέφετε σπίτι και θα κοιμάστε ανέγγιχτοι, πλάτη με πλάτη, εν πολλοίς ευτυχισμένοι.
Η νέα ευτυχία είναι να μην είσαι δυστυχής, βομβαρδισθείς, άστεγος, καρκινοπαθής, ασθενής εν γένει, δακτυλοδεικτούμενος, υπόδικος ή καταδικασμένος για revenge porn, βιασμό ή δολοφονία. Εκτός και αν η δολοφονία είναι πολιτική, οπότε τότε μιλάμε για κοινωνική καταξίωση στους κόλπους της εναπομείνασας, υποτιθέμενης επαναστατικότητας. Ένας καλός τρόπος να απαλλαγείς από το Coupletalism των ζευγαριών που καταναλώνουν βάφλες, κεφτεδάκια ΙΚΕΑ, μωρουδιακά ρούχα και πιτόγυρα Παρασκευές βράδυ με πρησμένα πόδια στον καναπέ, είναι να ενταχθείς σε κάποια κολλεκτίβα και να ανεχθείς τη βρόμα και την ακαταστασία που επικρατεί στους περισσότερους κατειλημμένους χώρους/κτίρια. Να γίνεις μέρος μιας ευρύτερης κοινότητας ανθρώπων που κρατάνε μπίρες, διαβάζουν λοξά το Indymedia και σε θεωρούν συμβιβασμένο πιόνι μερικά δευτερόλεπτα πριν δώσεις το παρών στη συλλογικότητά τους ή/και ενισχύσεις οικονομικά το κουτί ελεύθερης συνεισφοράς για οικονομική υποστήριξη φυλακισμένων συντρόφων. Δεν θα αλλάξουν τον κόσμο ποτέ, αλλά θα σε κάνουν να νιώθεις κάπως πιο νορμάλ: ούτε μόνη, ούτε ζευγαρωμένη εξαναγκαστικώς.
Εάν κανείς αποφασίσει να οργανώσει μια κολλεκτίβα χωρίς πολιτικό χαρακτήρα, θα τον περάσει η γειτονιά για τρελό και θα του κρεμάσουν κουδούνια. Να μαζευτεί με τους singles φίλους του, να πιάσουν ένα μεγάλο σπίτι και να το ζήσουν α λα Φιλαράκια δεν είναι δα και τόσο δύσκολο, αλλά, δεδομένης της αναπόδραστης σύγκρισης με το δημοφιλές sitcom, μοιάζει εγχείρημα εξ αρχής καταδικασμένο. Επίσης, πάντοτε υπάρχει ο φόβος κάποιος ή κάποια από την παρέα να λακίσει για τα μάτια κάποιου προσώπου, με το οποίο θα συζήσει και θα εγκαταλείψει τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματά του ως ελεύθερου προσώπου μιας παρέας ανθρώπων που αγαπιούνται ανά τριάδες ή τετράδες και συγκατοικούν και μαγειρεύουν παστίτσιο τα μεσημέρια του Σαββάτου. Όποιος αρχίσει να συζεί με τον έρωτά του, αλλάζει γρήγορα χρώμα. Ο έρωτας δεν χωρά σε καμία συγκατοίκηση και αυτό παριστάνουν ακόμα εκατομμύρια ατόμων παγκοσμίως πως δεν το γνωρίζουν ή καλύτερα ελπίζουν πως στη δική τους περίπτωση θα είναι αλλιώς.
Όμως, οι άνθρωποι είμαστε πάνω κάτω ίδιοι. Και σύντομα, κάποιος θα βρεθεί να γκρινιάζει σε έναν άλλον για τα απέταχτα εδώ και δύο μέρες σκουπίδια. Προ λίγων εβδομάδων/μηνών/χρόνων, αυτοί οι δύο έκαναν άγριο έρωτα στον καναπέ και κοιμούνταν σαν ένα σώμα κουλουριασμένοι χαμογελαστοί, μυρίζοντας ο ένας τον κόρφο του άλλου, αρκούμενοι σε αυτήν τη μυρωδιά και, συχνά, μη έχοντας ανάγκη τροφή και νερό για ώρες. Ο καπλιταλισμός (για να εξελληνίσουμε τη λέξη του τίτλου μας) ξεκινά να απλώνει τα δίχτυα του, ριζώνοντας πάνω σε ό,τι αγνότερο απέμεινε στην ανθρωπότητα: στον έρωτα.
Κι ο έρωτας υπάρχει για να αναπαραγόμαστε. Το αγαθό του έρωτα το προασπίζονται οι ποιητές, χωρίς να βάζουν στην εξίσωση την εξέλιξή του σε αγάπη, συνήθεια, νοικοκυριό, νέα σκλαβιά ή γαλήνη βαπτισμένη σε ευτυχία. Το αγαθό της υγείας θεωρείται σημαντικότερο από αυτό του έρωτα, γι’ αυτό και υπάρχει αντίστοιχο Υπουργείο, ενώ για τον έρωτα ούτε μουσείο. Ως υγιής νοικοκυρεμένος παράγεις, ως ερωτευμένος απέχεις από τα Κανονικά και δεν είσαι χρήσιμος παρά μόνο στο έτερον (προσωρινώς) ήμισυ και στην Ποίηση.
Δεν κατηγορώ ούτε τα ζευγάρια, ούτε τον καπιταλισμό. Αναζητώ έναν τρόπο να υπάρξω χωρίς να συμβιβαστώ. Ο μόνος ίσως είναι να φουντάρω από κάπου, αφού πρώτα έχω γράψει κάπου FUCK COUPLETALISM. Με ένα qr code που θα οδηγεί σε αυτό το κείμενο, να βοηθήσουμε λιγάκι και το Φρέαρ. Όποιος πεθαίνει, υπάρχει ως ανάμνηση μόνο. Όποιος ζει, μπορεί να φτιάχνει μερικές ασφαλείς ζώνες διαφυγής από την κανονικότητα. Κι αυτό είναι πικρό, αλλά έχει περισσότερη πλάκα από την ανημπόρια της νεκροσύνης.
ΥΓ: Ζευγαρώνω στα όνειρά μου τις νύχτες με τους έρωτές μου από τα παιδικά καλοκαίρια και περνάμε ωραιότερα από ό,τι τα ζευγάρια 35ρηδων που γνωρίστηκαν στη δουλειά και κρυφοβαριούνται. Είμαι μία κακομοίρα: ούτε για γάμο κάνω, ούτε για κολλεκτίβα, ούτε για μοναξιά μπουκοφσκική αλάνικη. Ίσως απλώς έχω κατάθλιψη.
⸙⸙⸙
* Η λεξιπλασία ανήκει στον Πτολεμαίο Αρμάο, μουσικό και γιο του σημαντικού ποιητή Δημήτρη Αρμάου.
