Αμαλία Μουστάκη

Τι μένει να ειπωθεί για τον Θάνατο στη Βενετία; Τι θα πρόσφερε σήμερα, στην Αθήνα του 2023, μία θεατρική ανάγνωση της νουβέλας του Τόμας Μαν, που μεταφέρθηκε το 1971 αριστουργηματικά από τον Λουκίνο Βισκόντι στον

Κόποι που δεν ανταμείφθηκαν, όνειρα που δεν ευδοκίμησαν, επιλογές που δεν κατέληξαν ποτέ εκεί που οι ήρωες προσδοκούσαν. Μία ανέμπνευστη, ισοπεδωτική καθημερινότητα, γεμάτη κατήφεια. Αυτό είναι το σύμπαν της απομονωμένης εξοχικής έπαυλης της οικογένειας του

Φ. Ντοστογιέφσκι: Το όνειρο ενός γελοίου, σκην. Έφη Μπίρμπα. Η τελευταία πράξη της επικής ποίησης, της πρώτης αναγνωρισμένης μορφής λογοτεχνίας στον κόσμο, γράφεται λίγο πριν την περίοδο του Διαφωτισμού, όταν ο Άγγλος ποιητής Τζον Μίλτον

Νικολάι Έρντμαν, Ο αυτόχειρ!, σκηνοθεσία Γιώργος Παπαγεωργίου, Εθνικό Θέατρο (Θέατρο Rex – Σκηνή «Μαρίκα Κοτοπούλη») Γράφτηκε το 1928, έντεκα χρόνια μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση. Ήταν μόλις το δεύτερο έργο του νεαρού και ταχύτατα ανερχόμενου Ρώσου

Αν ποτέ ετίθετο τέτοιο θέμα, αλήθεια, ποιον κύκλο βίας θα προτιμούσαμε, τον πρωτόγονο ή τον πολιτισμένο; Απολογητές του πολιτισμού ή ρομαντικοί πριμιτιβιστές, πατάμε ο ένας στα χνάρια του άλλου. Εκπολιτισμένοι και εξευγενισμένοι, δρούμε και μιλούμε

Κύλιση στην κορυφή