Κωνσταντίνος Μπλάθρας

Ὅταν μοῦ ζητήθηκε κάτι γιὰ τὸ ἀφιέρωμα στὸ Φρέαρ γιὰ τὸν Σαββόπουλο, ἦταν οἱ μέρες τοῦ θανάτου του. Ἔβλεπα, ἐν τῷ μεταξύ, ἀπ’ τοὺς σκαφτιάδες τοῦ διαδικτύου ἀνασυρμένη τὶς μέρες ἐκεῖνες, τὴ συζήτηση στὴν τηλεόραση

Από την Αστέρω (1929) του Γαζιάδη ως τη Στέλλα (1955) του Κακογιάννη, ή, αν θέλετε, ως τη Στρέλλα (2009) του Κούτρα, έχουμε τέσσερις-πέντε γενιές ελληνικού κινηματογράφου, με δύο-τρεις ακμές κι άλλες τόσες πτώσεις. Είναι μια

Κύλιση στην κορυφή