Τεύχος2
Θα ξεκινήσω από μία κοινή αυτονόητη παραδοχή: Ο κριτικός λογοτεχνίας πρέπει να είναι δεινός αναγνώστης. Εκτός από την άνευ ορίων διαθεσιμότητα, θα πρέπει να διακατέχεται από πάθος και περιέργεια σε σχέση με το προς ανάγνωση
- Επί υδάτων πολλών
- Θωμάς Ιωάννου
Γιάννης Παπακώστας, Η κρήνη της οδύνης. Το πένθος, ο πόνος, η θλίψη ως πηγή λογοτεχνικής δημιουργίας, Εκδόσεις Συλλόγου προς διάδοσιν ωφελίμων βιβλίων, Αθήνα 2020. Ο Γιάννης Παπακώστας σε όλη τη μακρά θητεία του στα ελληνικά γράμματα
Θ’ απαντήσω στο βασικό ερώτημα όπως απαντήθηκε πολλές φορές και στο παρελθόν∙ γιατί πρόκειται για ένα παλαιό ερώτημα που επανέρχεται βασανιστικά ξανά και ξανά, εντονότερα σε περιόδους κρίσης. «Είμαστε ανίατα μεσοπόλεμος» από πολλές απόψεις, στο
Πρέπει ευθύς εξαρχής να ομολογήσω πως το ερώτημα για το αν υπάρχει κριτική ή όχι στην Ελλάδα, έτσι γενικά διατυπωμένο, το διαβάζω και το ακούω από την εποχή της εφηβείας μου –και είναι ασφαλώς πολύ
Είναι αδύνατον να αναλογιστεί κανείς την έννοια της κριτικής χωρίς να του φανεί σαν ένα σύνθετο ηθικό διακύβευμα. Αναπολώ την τακτική παλιών λογοτεχνικών περιοδικών, που συχνά δημοσίευαν κείμενα κακά ή ελλιπή ακριβώς ώστε, συνοδεύοντάς τα
Δύσκολα θα μπορούσε κανείς, νομίζω, να διαφωνήσει με τη σκέψη ότι μερικά από τα σημαντικότερα κριτικά δοκίμια ή μελέτες στην ιστορία της νεοελληνικής κριτικής της λογοτεχνίας έχουν γραφτεί από λογοτέχνες. Ο Πολυλάς, ο Παλαμάς, ο
Ποιοι γράφουν σήμερα κριτικογραφήματα (σκέψεις, ερμηνείες, παρουσιάσεις…) για τη λογοτεχνία; Και ποιοι διαβάζουν τις απόψεις που δημοσιεύονται σε μια πανσπερμία φωνών και καταθέσεων; Αυτές οι δύο πλευρές του νομίσματος μπορεί ίσως να μας βοηθήσουν να
Λένε, και ίσως υπάρχει λόγος να διαβάσετε «λέμε», πως λείπει σήμερα η λογοτεχνική κριτική. Δεν είμαι σίγουρη πως ισχύει αυτό, δεδομένου πως εξακολουθούν να υπάρχουν σελίδες για το βιβλίο σε εφημερίδες και λογοτεχνικά περιοδικά, υπάρχουν
στον Δημήτρη Ελευθεράκη 1. Η κριτική σιωπά. Σιωπά σημαίνει ότι καταλαμβάνει, βρίσκει, εφευρίσκει, κατασκευάζει και εγκαθίσταται σε έναν χώρο τέτοιο, ο οποίος, ως αδύνατος, εκθέτει το έργο τέχνης. Το εκθέτει απ’ τη μεριά ενός άφατου
Αυτό το οποίο παρατηρώ είναι ότι στην ελληνική κριτική παράδοση πριμοδοτούνται έργα τα οποία θεωρούνται πολιτικά, ενώ το πολιτικό ορίζεται ανδροκεντρικά. Πιο συγκεκριμένα, τα έργα τα οποία θεωρούνται πολιτικά είναι αυτά τα οποία είτε μιλούν