Τεύχος2

Δύσκολα θα μπορούσε κανείς, νομίζω, να διαφωνήσει με τη σκέψη ότι μερικά από τα σημαντικότερα κριτικά δοκίμια ή μελέτες στην ιστορία της νεοελληνικής κριτικής της λογοτεχνίας έχουν γραφτεί από λογοτέχνες. Ο Πολυλάς, ο Παλαμάς, ο

Ποιοι γράφουν σήμερα κριτικογραφήματα (σκέψεις, ερμηνείες, παρουσιάσεις…) για τη λογοτεχνία; Και ποιοι διαβάζουν τις απόψεις που δημοσιεύονται σε μια πανσπερμία φωνών και καταθέσεων; Αυτές οι δύο πλευρές του νομίσματος μπορεί ίσως να μας βοηθήσουν να

Λένε, και ίσως υπάρχει λόγος να διαβάσετε «λέμε», πως λείπει σήμερα η λογοτεχνική κριτική. Δεν είμαι σίγουρη πως ισχύει αυτό, δεδομένου πως εξακολουθούν να υπάρχουν σελίδες για το βιβλίο σε εφημερίδες και λογοτεχνικά περιοδικά, υπάρχουν

στον Δημήτρη Ελευθεράκη 1. Η κριτική σιωπά. Σιωπά σημαίνει ότι καταλαμβάνει, βρίσκει, εφευρίσκει, κατασκευάζει και εγκαθίσταται σε έναν χώρο τέτοιο, ο οποίος, ως αδύνατος, εκθέτει το έργο τέχνης. Το εκθέτει απ’ τη μεριά ενός άφατου

Αυτό το οποίο παρατηρώ είναι ότι στην ελληνική κριτική παράδοση πριμοδοτούνται έργα τα οποία θεωρούνται πολιτικά, ενώ το πολιτικό ορίζεται ανδροκεντρικά. Πιο συγκεκριμένα, τα έργα τα οποία θεωρούνται πολιτικά είναι αυτά τα οποία είτε μιλούν