Αφιέρωμα

1. Εάν όπως έχει πει ο Βάλτερ Μπένγιαμιν, ο κριτικός είναι ο στρατηγός στη μάχη της λογοτεχνίας, τότε παρακολουθώντας κανείς προσεκτικά τα λογοτεχνικά πράγματα στον τόπο μας τα τελευταία χρόνια, εύκολα μπορεί να οδηγηθεί σε

Υπάρχει κριτική στην Ελλάδα σήμερα ή μόνο βιβλιοπαρουσίαση; Θα ήταν υπερβολή να ισχυριστούμε ότι δεν υπάρχει κριτική στην Ελλάδα σήμερα αλλά μόνο βιβλιοπαρουσίαση. Είναι αλήθεια, βέβαια, ότι πληθώρα κριτικών σημειωμάτων δημοσιεύονται αφειδώς και συχνά ανεξέλεγκτα

Η εποχή μας, όπως άνοιξε τον δρόμο για την ολοένα ευκολότερη πρόσβαση στην έκδοση ενός βιβλίου –όλο και περισσότεροι συγγραφείς βλέπουν το πρώτο τους βιβλίο να γίνεται πραγματικότητα– έτσι έδωσε βήμα σε όλο και περισσότερους

[…] κι απ’ τον ορφέα πήγε στο χαμίνι,χορεύοντας ανέμελος, να γράφει στην κάμερα,παιδί και σταυροφόρος, ομοίωμα εμπόριοκι ο μόνος, της απώλειας, που μένει,κι ας μη γνωρίζει μάγια, κι ας ενάγειεκείνους που ΄παν:«νόμιζε πως παίζει» Γιάννης

Θα ξεκινήσω από μία κοινή αυτονόητη παραδοχή: Ο κριτικός λογοτεχνίας πρέπει να είναι δεινός αναγνώστης. Εκτός από την άνευ ορίων διαθεσιμότητα, θα πρέπει να διακατέχεται από πάθος και περιέργεια σε σχέση με το προς ανάγνωση

Θ’ απαντήσω στο βασικό ερώτημα όπως απαντήθηκε πολλές φορές και στο παρελθόν∙ γιατί πρόκειται για ένα παλαιό ερώτημα που επανέρχεται βασανιστικά ξανά και ξανά, εντονότερα σε περιόδους κρίσης. «Είμαστε ανίατα μεσοπόλεμος» από πολλές απόψεις, στο

Πρέπει ευθύς εξαρχής να ομολογήσω πως το ερώτημα για το αν υπάρχει κριτική ή όχι στην Ελλάδα, έτσι γενικά διατυπωμένο, το διαβάζω και το ακούω από την εποχή της εφηβείας μου –και είναι ασφαλώς πολύ

Δεν με εκπλήσσει καθόλου το ότι, εδώ και αρκετά χρόνια, κατά διαστήματα, τίθεται και ξανατίθεται το ίδιο αυτό ερώτημα ως δημόσιο ζητούμενο της μικρής μας κοινότητας των γραμμάτων, χωρίς δηλαδή ουσιαστικά να ενδιαφέρει και πολλούς: