Αφιέρωμα

Σκέψεις με αφορμή το σχόλιο για τον ριζοσπαστικό Ισλαμισμό Δεν υπάρχει τίποτα πιο μοναρχικό από το κεφάλι ορισμένων μεταφυσικών, ηθικολόγων ή πολιτικών. Θέλουν τα πάντα να απορρέουν από μια μοναδική ιδέα ενώ η ηθική μας

Mε τη σύντομη αυτή κατάθεση προσπαθούμε να θέσουμε στους αναγνώστες του περιοδικού Φρέαρ –μικρή όαση λόγου σε άνυδρη γη–, κάποιες διαπιστώσεις και ερωτήματα που βρίσκονται μπροστά μας, όταν προσεγγίζουμε, πέρα από φαινομενικές κατανοήσεις και παραδοχές,

Επιθυμώντας αυτή η νέα αρχή του περιοδικού να βαδίσει χέρι χέρι με τη νεότερη γενιά των συγγραφέων, ζητήσαμε από είκοσι νέους εκπροσώπους της σύγχρονης ελληνικής διηγηματογραφίας να μας απαντήσουν σε μια σειρά από ερωτήσεις.
Όταν κύματα πανώλης κτύπησαν την Αθήνα το 430 π.Χ., την Κωνσταντινούπολη στα χρόνια του Ιουστινιανού, τον 6ο αιώνα, αλλά και σε διάφορες φάσεις της ανθρώπινης ιστορίας, το θέατρο δεν ήταν βασική προτεραιότητα στην επιβίωση του
Ξεκίνησα να γράφω πολύ μικρή, ως μέλος της λογοτεχνικής ομάδας που οργάνωνε η Έλενα Νούσια, φιλόλογός μου στο σχολείο. Η σοβαρότητα με την οποία αντιμετώπιζε τα κείμενά μας μου φαινόταν φυσιολογική, σήμερα πιστεύω πως έχει
Αφορμή για να ξεκινήσω να καταγράφω —αρχικά εντυπωσιακά βαρετές βιωματικές ιστορίες κι ύστερα, σταδιακά, περισσότερο μυθοπλαστικές— ήταν η καθηγήτρια σεναρίου στην Σταυράκου —και παράλληλα συγγραφέας— η Κάλλια Παπαδάκη.
Ξεκίνησα να γράφω στα 19 μου, όταν ανέβηκα να σπουδάσω στην Αθήνα και άρχισα να διαβάζω πιο συστηματικά και να γοητεύομαι από τον κόσμο της φαντασίας και της γλώσσας.
Η αλήθεια είναι πως μέχρι τη στιγμή που με προσέγγισε ο εκδοτικός (Αντίποδες) δεν σκεφτόμουν αυτό που έκανα με ιδιαίτερα λογοτεχνικούς όρους, ούτε το έβλεπα σοβαρά· δεν είχα παρακολουθήσει κάποια μαθήματα δημιουργικής γραφής...
Όταν ήμουν παιδάκι δεν μου έφταναν οι ιστορίες που μου διάβαζαν οι μεγάλοι κι όλο ζητούσα περισσότερες. Όμως εκείνοι βαριόντουσαν ή είχαν άλλες δουλειές να κάνουν κι έτσι καθόμουν και παρατηρούσα με τις ώρες τα
Το Ματάμπρε: Ιστορίες που σκοτώνουν την Πείνα προέκυψε από τις εσωτερικές ζυμώσεις που δημιουργήθηκαν σε μια φάση της ζωής μου που όλες οι βεβαιότητες με τις οποίες την είχα οικοδομήσει ως τότε, κατέρρεαν πανηγυρικά σαν
Κύλιση στην κορυφή