Γιάννης Αντιόχου

Στο μεσοδιάστημα του «κλεμμένου χρόνου» που διαθέτω όλο και σπανιότερα, ανάμεσα στο νοσοκομείο και καθημερινές υποχρεώσεις, σκέφτηκα πολύ πριν έρθω στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων, σ’ αυτή τη συζήτηση για την ποίηση. Δεν ήρθα

Βαστώ με συμπάθεια τους κανόνες της λογοτεχνικής απόκρισής μου, κι ενώ αντιστέκομαι στην αγιοποίηση της μνήμης, αποκρίθηκα στο κάλεσμα του Δημήτρη Αγγελή — αφού όσο περνά ο καιρός, τόσο περισσότερο η γενιά μου μετατρέπεται σ’

Περισσότερα από δεκαπέντε χρόνια συνομιλώ με τον Χαρτ Κρέιν. Η συνομιλία μας κρυφή, προμνησιακή, περιέχει παρεξηγήσεις και όνειρα. Μια σχέση γεμάτη λάθη, αινίγματα, αμφισημίες, αποδόσεις, αλλά και νέες αναγνώσεις, στιγμές κατανόησης που μεταμορφώθηκαν σε εμβαθύνσεις,

Κύλιση στην κορυφή