Ιστορίες ενηλικίωσης

Γεννιόμαστε την ίδια εποχή αλλά μέχρι τα είκοσί μας χρόνια ζούμε σε διαφορετικούς κόσμους: ο καθένας στον χρόνο των γονιών του και των δικών τους γονιών, στους τρόπους που τούς είχαν μάθει να αγκαλιάζουν και

1. Ζώντας ογδόντα τρία χρόνια, από το 1942, που γεννήθηκα, είμαι κι εγώ από όσους ευεργετήθηκαν να οδοιπορούν σε δύο αιώνες: από τα τελευταία πενήντα και κάτι του 20ού αιώνα, στα πρώτα είκοσι πέντε, μέχρι

Είναι καθαρή τύχη, για να μην πω προνόμιο, να ζήσω την παιδική και νεανική μου ηλικία μέσα στο σκηνικό μιας δεκαετίας νοσταλγικής, που φάνταζε τότε σαν υπόσχεση για μια διαφορετική Ελλάδα. Αν και η βεβαιότητα

Αν ο χρόνος συνιστά μια αδιαμφισβήτητη και διαιώνια ευεργεσία, είναι κυρίως γιατί ό,τι κι αν έχουμε ζήσει στα παιδικά και στα εφηβικά μας χρόνια, σε ιδιωτικό επίπεδο, άνθρωποι με την ίδια ηλικία, με την έννοια

Ένας από τους πιο αυθόρμητους τρόπους με τους οποίους επισκέπτομαι ξανά διάφορα στάδια της ζωής μου είναι μέσω των ταινιών και πιο συγκεκριμένα, αλλά όχι αποκλειστικά, μέσω των αγαπημένων σινεμά που είχε κάθε πόλη στην

Γεννιέμαι το 1992 από γονείς του ʼ60. Τριαντάρηδες, λίγο μεγαλύτερος ο μπαμπάς. Όλα ξεκινούν από το σπίτι μας κι ακόμα πιο πολλά από τα όλα ξεκινούν από το σχολείο, τις πρώτες παρέες και τα σημεία

Παρεκκλίσεις: Σάββας Θεουλάκης     Υπέρ κεκοιμημένων «Είμαστε η γενιά που θεωρούσε το διάβασμα σαν οδηγό αυτοκαταστροφής. Κάθε κείμενο σχολιασμού που γράφουμε πάνω σ’ ένα άλλο κείμενο είναι σημείωμα αυτοκτονίας».Ευγένιος Αρανίτσης, «Γράμμα απ’ την Ελλάδα στον

Η ζωή του Γιάννη Ευσταθιάδη όπως την αφηγείται στον εαυτό του – Καλησπέρα! Χαίρομαι που με δέχεσαι σ’ αυτό το δωμάτιο. Κι εγώ δουλεύω εδώ… και μ’ αρέσει! – Ωραία… Τι θες να συζητήσουμε; –

Η δική μου η γενιά προέρχεται στην κυριολεξία από τον προηγούμενο αιώνα, τον 20ό και είμαστε ήδη στον 21ο. Επομένως, όχι μόνο τα χρόνια, αλλά και οι αιώνες περνάνε γρήγορα. Ανήκω στους boomers, απ’ ό,τι

[*T.W. Αναφορές σε περιστατικά βιασμού, σεξουαλικής και έμφυλης βίας] Στο μκχ και τη Δήμητρα Τσ. Πέρυσι ήταν η χρονιά στην οποία αθέτησα μία από τις πιο σοβαρές υποσχέσεις που είχε δώσει ο εφηβικός μου εαυτός:

Κύλιση στην κορυφή