Ιστορίες ενηλικίωσης

Ας γυρίσουμε τον χρόνο στο μακρινό 1970, όταν ήμουν δεκατεσσάρων χρονών, τότε που γίνονταν τόσες εκρήξεις μέσα στο μυαλό μου. Μαθητής Δευτέρας στο Ζάννειο Πειραματικό Τεχνικό στον Πειραιά. Ένα Πρότυπο Γυμνάσιο αρρένων δύσκολο, που μαζί

Γεννηθήκαμε στο τέλος της δεκαετίας του ʼ80, σε μια Ελλάδα που ακόμα τραγουδούσε με ένταση, που οι Τρύπες έγραφαν στίχους για την απελπισία μας πριν καν μάθουμε τι σημαίνει η λέξη, που τα Ξύλινα Σπαθιά

Πολλά. Πάρα πολλά. Πολλά γεγονότα. Πολλά διαβάσματα. Αλλά και πολλοί. Πάρα πολλοί άνθρωποι προπαντός. Κι οι συνδυασμοί τους κάθε φορά, κάθε στιγμή, κάθε ώρα. Αλλά πάνω απ’ όλα τώρα πια, νομίζω, τώρα που με ξανασκέφτομαι

(Ημερολόγιο ενηλικίωσης 1977-2000) Γεννήθηκα το 1977, στην Αθήνα. Στην πόλη που δεν είχε μάθει ακόμη να τρέχει τόσο γρήγορα όσο σήμερα, αλλά ήδη λαχταρούσε να προλάβει το μέλλον. Οι δρόμοι στον Βύρωνα συναντούσαν ακόμα τις

Πολλές φορές με ρωτάνε πότε πρωτοάρχισα να ζωγραφίζω και δεν ξέρω τι να απαντήσω, αφού θυμάμαι τον εαυτό μου να ζωγραφίζει από πάντα. Παρ’ όλ’ αυτά υπάρχει μια χαρακτηριστική στιγμή στην πορεία μου όταν το

1. Τον τελευταίο καιρό έχουν πληθύνει για κάποιον λόγο οι αφορμές όπου μου ζητήθηκαν, εκ του πλαγίου ή ρητά, αυτοβιογραφικής απόχρωσης κείμενα. Αναπόφευκτα, το πρώτο ενικό πρόσωπο έγινε συχνότερο αν και είναι, όπως γνωρίζουμε, πολύ

Να διευκρινίσω κάτι, πριν καταθέσω τη σκέψη μου: θαυμάζω απεριόριστα την αναλυτική και ακολούθως συνθετική σκέψη ενός επιστήμονα κοινωνιολόγου, πάντα λειτουργεί ως μάθημα σε μένα. Πάντα εξηγεί και βάζει στη θέση τους σκόρπια κομμάτια και

Ονόματα & Διευθύνσεις: Γιάννης Τζώρτζης, Κωνσταντίνος Ματσούκας, Νίκος Λουδοβίκος, Κασσαβέτη 67 (Βόλος), Μόνικα Τσακανίκα, Αννίτα Φλωροπούλου, Δεληγιώργη 12 (Αθήνα), Άγγελος Σφακιανάκης, Αντώνης Παπαθανασόπουλος, Αλεξάνδρας 161 (Πλατεία Αγίου Νικολάου, Βόλος), Αντρέας Κουτσουρέλης, Αθηνά Μπάρδα, Γιώργος Μπαντίδος,

Ενηλικιώθηκα 10 μηνών. Όταν η ιατρική μού πήρε κάτι για να με σώσει. Και με ανάγκασε να παρακάμψω οριστικά την ταμπέλα που έγραφε «Προς βίον ανθόσπαρτον». Δεν ενηλικιώθηκα ποτέ. Μια που ποτέ δεν πίεσα κανέναν

Νοέμβριος 1990 – αρχές 1991. Ηράκλειο Κρήτης. Τρίτη Λυκείου. Η χρονική αυτή στιγμή δεν λειτουργεί απλώς ως σημείο στο ημερολόγιο. Λειτουργεί ως ιστορική τομή υποκειμενοποίησης. Τα σχολεία κλείνουν για μήνες, όχι ως ατύχημα, αλλά ως

Κύλιση στην κορυφή