Ιστορίες ενηλικίωσης

Ερχόμενος κανείς αντιμέτωπος με ένα τέτοιο θέμα, ή μη-θέμα, αντιμετωπίζει, αν έχει γεννηθεί σαν και εμένα το 2001, μια αρχική αμηχανία σχετικά με το περιεχόμενο των όρων, ή με το ίδιο το προσωπικό αντίκρισμα του

Το θέμα με έβαλε σε σκέψεις που δεν με είχαν απασχολήσει ή ίσως έτσι νόμιζα. Ενηλικίωση στους μαθητές του εξαταξίου γυμνασίου της δεκαετίας του ’50 σήμαινε το εικοστό πρώτο έτος. Τότε είχες το δικαίωμα να

Νομίζω η αξίωση νηφαλιότητας είναι ανώφελη, όταν καλείσαι να ανασυγκροτήσεις το κατεξοχήν συγκεχυμένο. Ας πούμε ότι κάθε φορά που υποκρίνομαι πως μπορώ να με αντιληφθώ εντός μιας περιχαρακωμένης, χρονικά και χαρακτηρολογικά, γενιάς, αυτοδιαψεύδομαι με τρόπο

Γεννημένη το 1992, η πορεία της ζωής έμοιαζε στα πρώτα μου χρόνια στρωτή και ομαλή. Τελικά ο δρόμος προς την ενηλικίωση, τη συμβατική αλλά και την πραγματική, έκρυβε ανηφόρες, απότομες κατηφόρες και πονηρές στροφές. Τη

Το θέμα ας τεθεί ως διπλό ερώτημα. Πότε ενηλικιώνεται κάποιος; Ποια ακριβώς είναι η γενιά μου και πώς προσδιορίζεται; Προσωπικά μιλώντας, η απάντηση στο πρώτο ερώτημα είναι ότι η ενηλικίωση μάλλον δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Υπάρχουν

Η πρώτη μου παιδική ανάμνηση αντανακλά χωρίς υπερβολή μία αλλοτινή εποχή, πριν από πολύ-πολύ καιρό, σε κάποιον πολύ γαλαξία πολύ-πολύ μακριά. Είναι αρχές της δεκαετίας του 1980, επί της μίας και μοναδικής αγίας, ομοουσίου και

Γεννήθηκα το 1959. Έτσι το μεγαλύτερο μέρος της παιδικής μου ηλικίας και τα πρώτα χρόνια της εφηβείας συνέπεσαν με τη δικτατορία και τη μεταπολίτευση. Οι εμπειρίες εκείνων των χρόνων συνόδευσαν την ενηλικίωσή μου μαζί με

Γινόμαστε άραγε ενήλικες στα δεκαοκτώ; Νομικά, ναι, αναμφισβήτητα. Αλλά δεν είμαι σίγουρος ότι ένιωσα ενήλικας όταν έφτασα σε αυτή την ηλικία το 2017. Και όμως, τότε βρέθηκα ξαφνικά μόνος ανάμεσα στους τέσσερις λευκούς τοίχους ενός

Βαστώ με συμπάθεια τους κανόνες της λογοτεχνικής απόκρισής μου, κι ενώ αντιστέκομαι στην αγιοποίηση της μνήμης, αποκρίθηκα στο κάλεσμα του Δημήτρη Αγγελή — αφού όσο περνά ο καιρός, τόσο περισσότερο η γενιά μου μετατρέπεται σ’

Ακόμη και σήμερα, θεωρώ τον εαυτό μου ένα παιδί του Ψυχρού Πολέμου. Ίσως γιατί ήταν τόσο βαθιά χαραγμένη στο νου μου η διπλή όψη της Ευρώπης, ώστε όλη μου η κοσμοθεώρηση αντλούσε από εκείνη την

Κύλιση στην κορυφή