Μάνος Λαμπράκης

Υπάρχει μια παρεξήγηση βαθιά και σχεδόν οργανική στον τρόπο με τον οποίο ο σύγχρονος κόσμος αντιλαμβάνεται τον εαυτό του. Επιμένει να μιλά για κρίση, σαν να βρισκόμαστε ακόμη μπροστά σε μια παρέκκλιση που, αργά ή

Νοέμβριος 1990 – αρχές 1991. Ηράκλειο Κρήτης. Τρίτη Λυκείου. Η χρονική αυτή στιγμή δεν λειτουργεί απλώς ως σημείο στο ημερολόγιο. Λειτουργεί ως ιστορική τομή υποκειμενοποίησης. Τα σχολεία κλείνουν για μήνες, όχι ως ατύχημα, αλλά ως

«Ὁ μὴ ἀνεχόμενος τὰς θλίψεις, οὐ δύναται μαθεῖν τὰς κρύφιας τοῦ Θεοῦ» (Ἰσαάκ ὁ Σύρος). Η φράση αυτή, που ανασύρεται από την ασκητική θεολογία, δεν είναι απλώς μια πνευματική νουθεσία. Είναι ένα εκκρεμές που ταλαντεύεται

Κύλιση στην κορυφή