Μαρία Κουγιουμτζή
Στην Εύα Μαθιουδάκη Άσε τον Λίντον άμυαλη Κάθριν. Μην βολεύεσαι. Ο Λίντον είναι αργός θάνατος. Άοσμος και άχρωμος. Ο Χίθκλιφ είναι η ζωή. Η Ζωή που σε σκότωσε! Κι αυτός ο θάνατος έχει όλη την
Ως και οι διάδρομοι του Πτωχοκομείου ήταν γεμάτοι κόσμο, που πηγαινοερχόταν θαυμάζοντας τις γυάλινες προθήκες με τα εκθέματα και τους τεράστιους πίνακες ζωγραφικής. Το πολύχρωμο πλήθος με τις τουαλέτες και τις γούνες πάνω στους γυμνούς
Έχει τόση ομορφιά η θλιμμένη ευγένειά της. Λάμπει η αθωότητά της. Λάμπει απ’ αυτό που δεν ξέρει. Από το απρόσμενο που θ’ αντικρύσει. Ίσως γι’ αυτό η προσέγγισή της στον άλλον είναι δισταχτική. Ένας δισταγμός