Σωτηρία Τριανταφύλλου

Ένας μαθητής αμφισβητεί φωναχτά έναν κανόνα τον οποίο ο εκπαιδευτικός θεωρούσε αυτονόητο. Μια τάξη ολόκληρη αγανακτεί για ένα περιβαλλοντικό ζήτημα που η προηγούμενη γενιά προσπερνούσε σχεδόν αδιάφορα. Δύο μικρές, καθημερινές στιγμές με ένα κοινό υπόβαθρο:

Ας πάμε μια βόλτα στην πλατεία του χωριού, του δικού μας τόπου ή του άγνωστου ιδεατού. Εκεί θα βρει κανείς ξύλινα καθίσματα που φιλοξενούν σώματα, τα οποία μοιάζουν να έχουν αποφασίσει προ πολλού τη θέση

Πονάει. Ζαλίζεται. Δεν κοιμήθηκε καλά το βράδυ — είχε το παιδί άρρωστο, χθες πήγε στον γιατρό, θα πάει μετά στους γονείς του. Φοβάται. Σταματά για μια στιγμή στον διάδρομο, πριν την πόρτα της τάξης. Ακουμπά

Γεννηθήκαμε στο τέλος της δεκαετίας του ʼ80, σε μια Ελλάδα που ακόμα τραγουδούσε με ένταση, που οι Τρύπες έγραφαν στίχους για την απελπισία μας πριν καν μάθουμε τι σημαίνει η λέξη, που τα Ξύλινα Σπαθιά

Με αφορμή την έκθεση «Why Look at Animals?Δικαιοσύνη για τη μη ανθρώπινη ζωή» στο ΕΜΣΤ Η έκθεση του ΕΜΣΤ «Why Look at Animals? Δικαιοσύνη για τη μη ανθρώπινη ζωή», εμπνευσμένη από το κείμενο του John

Κύλιση στην κορυφή