Θανάσης Χατζόπουλος

Αν υπάρχει μια ποίηση που να προηγείται αυτής της πρώτης είναι η κίνηση. Το πρώτο ολοκληρωμένο κατόρθωμα του ανθρώπου είναι η όρθια στάση και η κινητική αυτονομία. Μαζί με αυτό και σχεδόν ταυτόχρονα, με μικρή

Ειρήνη Ρηνιώτη, Κόκκινη Γραμμή, Άγρα, Αθήνα 2023. Μερικοί άνθρωποι διαβάζουν τα βιβλία αρχίζοντας από το τέλος. Δεν ξέρω τι ψάχνουν σε αυτή την τελευταία πνοή που ξεφυλλίζουν. Ίσως, συνηθισμένοι όπως είμαστε στον δυτικό κόσμο για

Αλαζονεία, οίηση, υπεροψία, ξιπασιά, έπαρση, κομπορρημοσύνη. Καθένα από τα συνώνυμα αυτά αποτελεί μια μικρή παραλλαγή εκείνου που ακούει στο όνομα του προηγούμενου και δεν απέχει παρά ελάχιστα από το επόμενο. Μένουν στην ίδια μονοκατοικία οι

Νίκος Σιδέρης, Αηδόνι ερείπια και άλλα ποιήματα, εκδ. Αρμός, Αθήνα 2022. Ο τίτλος ήδη του βιβλίου του Νίκου Σιδέρη μας καλεί να σκεφτούμε ένα αηδόνι στα ερείπια, αν και η σημασία του είναι λίγο πιο

Μαριαλένα Σπυροπούλου, Κόρη χωρίς πλάτη, εκδ. Στερέωμα, Αθήνα 2021. Η Μαριαλένα Σπυροπούλου ανήκει σε μια γενιά δημιουργών που εμφανίστηκαν στις αρχές του αιώνα που τρέχει κάτω απ’ τα πόδια μας, όχι με το που ξεμύτισε

Ηλίας Παπαγιαννόπουλος, Ο Φρόυντ στην Ακρόπολη. Μια ατοπογραφία, εκδ. Περισπωμένη, Αθήνα 2019. Το ονομαζόμενο «χάσμα των γενεών» αποτελεί πάντοτε μια συνθήκη η οποία κάποια στιγμή, αργά ή γρήγορα, έρχεται στο προσκήνιο κάθε φορά που ανάμεσα

«Και ην πάσα η γη χείλος εν και φωνή μία πάσι»[1]: με αυτές τις λέξεις η Γραφή εισάγει την πρώτη-πρώτη γλωσσική ενότητα. Μια ενότητα που ίσως θα πρέπει να την ονομάσουμε «μυθική», στο επίπεδο μιας

Κύλιση στην κορυφή