Σεπτέμβριος 2026
- Επί υδάτων πολλών
- Σωτήρης Γουνελάς
Λάμπρος Καμπερίδης, Βίοι λαθραίοι. Έξι ακολουθίες για ασυνόδευτο τοπίο, Βιβλιοπωλείο της Εστίας, Αθήνα 2025. «Βίοι λαθραίοι, μακριά από κάτι άνομο και λαθραίο, ζωές που εκπηγάζανε από την αρχική έννοια του λάθρα-λαθείν, του μυστικού βίου, του
- Επί υδάτων πολλών
- Αμαλία Μουστάκη
Ολόκληρη η σκηνή ένα επικλινές, μεταλλικό πεδίο, μια σκοτεινή επιφάνεια που καταλήγει σε μια τεράστια χοάνη. Εκεί όπου καραδοκεί ο θάνατος. Ένας ολόκληρος κόσμος που γέρνει, η ζωή που αναπόφευκτα φθίνει, η βεβαιότητα πως με
- Αποχαιρετισμοί, Κείμενα
- Δημήτρης Αγγελής
Με αφορμή έναν θάνατο που μας πλήγωσε Η γνωριμία μας τον Σεπτέμβριο του 2022, σε έκθεσή του, στάθηκε η αφορμή για να του ζητήσω σχέδια για το 8ο τεύχος μας (Ιανουάριος 2023). Έγραψα τότε κι
- Επί υδάτων πολλών
- Χρήστος Βασματζίδης
Συστήματα εγκλωβισμού στη Δίκη του Φράντς Κάφκακαι στο Πάει και το Φραντζολάκι του Λάζλο Κρασναχορκάι 1. «Εγώ σας είχα προειδοποιήσει», είναι το μότο του νέου μυθιστορήματος του βραβευμένου πλέον με το Νόμπελ Λογοτεχνίας Ούγγρου συγγραφέα
- Αφιέρωμα, Διαπιστώσεις και προτάσεις για την εκπαίδευση, Κείμενα
- Σωτηρία Καλασαρίδου
Λόγος πολύς γίνεται για τη διδασκαλία του «ολόκληρου λογοτεχνικού έργου», η οποία έχει θεσμοθετηθεί από την Πολιτεία (Δεκέμβριος του 2024) τόσο για την Προσχολική και Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση όσο και για το σύνολο των έξι τάξεων
- Κείμενα
- Πάνος Τσίρος
Αυτή η ερώτηση θα μπορούσε και να διατυπωθεί ως εξής. Χρειαζόμαστε την τέχνη στη ζωή μας κι αν ναι, για ποιο λόγο; Όταν ο καλλιτέχνης δημιουργεί ένα έργο τέχνης, ικανοποιεί κάποια ανάγκη; Κι όταν οι
- Αφιέρωμα, Διαπιστώσεις και προτάσεις για την εκπαίδευση, Επί υδάτων πολλών
- Αχιλλέας Ντελλής
Καθώς δεν έχει υπάρξει ως σήμερα μεταπολεμικά και κυρίως μεταπολιτευτικά (στην πιο ήρεμη περίοδο του πολιτειακού βίου της χώρας) ένας δεκάλογος ή ένα μανιφέστο αρχών λιτά διατυπωμένο, που να υπερβαίνει τους πολιτικούς καιροσκοπισμούς και συγκυρίες,
- Αποχαιρετισμοί, Κείμενα
- Νίκος Ναγόπουλος
Μια υπόρρητη δυνατότητα ελπίδαςως αποχαιρετισμός από τον Κωνσταντίνο Τσουκαλά Υπάρχει μια σπάνια κατηγορία διανοουμένων για τους οποίους η κοινωνιολογική σκέψη δεν συνιστά απλώς ένα επιστημονικό πεδίο, αλλά έναν τρόπο κριτικής κατοίκησης του κόσμου. Πρόκειται για
Κάθεται σ’ ένα Παρισινό μπαρ, και προσπαθεί να κρατηθεί για να μην πέσει από το σκαμνί του· είναι μεθυσμένος, φυσικά. Αλλ’ όχι μόνο. Τρόμος τον πλημμυρίζει, και μαζί ένα αίσθημα τέλους. Ναι, είναι το τέλος.
- Κείμενα
- Ηλίας Μπιστολάς
«Και δεν τους ζωγράφιζαν κι ούτε τους ιστόριζαν όπως ήταν πράγματι, μον’ όπως έπρεπε να είναι∙ έτσι που να μένουν οι αρετές τους παράδειγμα στις κατοπινές γενιές των ανθρώπων»Μ. Θερβάντες, Δον Κιχώτης Από τις 15