Διαπιστώσεις και προτάσεις για την εκπαίδευση

Τα αισθήματά μου, αναστοχαζόμενος τα της εκπαίδευσης, είναι συνήθως ανάμεικτα. Από τη μία ένα αίσθημα μελαγχολίας για τις ακυρωμένες μεταρρυθμίσεις της τελευταίας δεκαπενταετίας και τις ευκαιρίες που χάθηκαν. Από την άλλη, μία συγκρατημένη αισιοδοξία από

Όταν προ ολίγων εβδομάδων ο Δημήτρης Αγγελής μού πρότεινε να γράψω ένα κείμενο για τα προβλήματα της Μέσης Εκπαίδευσης, δέχθηκα αμέσως, χωρίς δεύτερη σκέψη. Και αφού δέχθηκα, άρχισα να προβληματίζομαι: τι να πω για τα

Εισαγωγή Η εισαγωγή του πολλαπλού σχολικού βιβλίου στην ελληνική πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση σηματοδοτεί μια σημαντική μετατόπιση παραδείγματος στη φιλοσοφία του εκπαιδευτικού εγχειριδίου. Αντί για το παραδοσιακό κρατικό βιβλίο που καθόριζε με απόλυτο τρόπο το

«Ἐκ τε τῆς ἐμποδὼν παιδείας ταραχώδης ἡ σκέψις» Μελετούσα σχεδόν μηχανικά το συγκεκριμένο αριστοτελικό απόσπασμα, καθ’ όλη τη διάρκεια της περυσινής προετοιμασίας μου για τις Πανελλαδικές εξετάσεις. Αν, λοιπόν, ο Αριστοτέλης ήδη τον 4ο αι.

Η εκπαίδευση θεωρείται ένας από τους θεμελιώδεις θεσμούς κάθε κοινωνίας, όχι μόνο επειδή μεταδίδει γνώσεις και δεξιότητες, αλλά κυρίως επειδή νοηματοδοτεί τον κόσμο που ζούμε μέσω της εμπειρίας και συνδιαμορφώνει το ανθρώπινο υποκείμενο. Πολλές φορές

Διερευνώντας πώς οι εκπαιδευτικοί στην Ελλάδα αντιλαμβάνονται και προσεγγίζουν την «ευρωπαϊκή διάσταση» της Ιστορίας στην τάξη, νομίζω ότι θα πρέπει να κάνουμε μια θεμελιώδη διάκριση μεταξύ του τι προβλέπεται στα καταστατικά κείμενα για τη διδασκαλία

Η υποχώρηση του λόγου και η ανάγκη για ένα «άλλο» σχολείο Ξεκίνησα να υπηρετώ ως εκπαιδευτικός στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση το 1984. Σήμερα, σαράντα δύο χρόνια αργότερα, έχοντας παρακολουθήσει εκ των έσω τις μετατοπίσεις στο σχολικό

Ένας μαθητής αμφισβητεί φωναχτά έναν κανόνα τον οποίο ο εκπαιδευτικός θεωρούσε αυτονόητο. Μια τάξη ολόκληρη αγανακτεί για ένα περιβαλλοντικό ζήτημα που η προηγούμενη γενιά προσπερνούσε σχεδόν αδιάφορα. Δύο μικρές, καθημερινές στιγμές με ένα κοινό υπόβαθρο:

Οι μαθητές σήμερα δεν υπακούν στους διδάσκοντες, και οι διδάσκοντες δεν παίρνουν τη θέση της αυθεντίας που τους δίνει η γνώση τους. Καταρρέουν ενώπιον των επιθέσεων των μαθητών ή αντεκδικούνται, και γίνονται αυταρχικοί τιμωροί. Με

Κάθε ευγενική πρό(σ)κληση για να αναστοχαστείς πάνω στην πραγματικότητα, την πορεία αλλά και την προοπτική του εκπαιδευτικού συστήματος στη χώρα μας, αποτελεί πάντα μια ουσιαστική ευκαιρία για να αναμετρηθείς με τη συγχρονία αλλά και τη

Κύλιση στην κορυφή