Αβυθομέτρητοι καιροί

«Ας απόσχουμε, λοιπόν, από την κρίση, κι ας πούμε πως αυτό είναι ένα σύμπαν, πως είναι μια τάξη, όμως, αν είναι καλό ή κακό να μην το πούμε. Βέβαια, για εμάς και σχετικά με εμάς,

Σάββατο, 10.5.2014: Δουλεύω στο σπίτι ως τις 12.30. Φαίνεται όμως πως μετά από κάθε έξοδο με πρόσωπα γνωστά (όπως με τη χθεσινοβραδινή με τον υπουργό Νίκο Δένδια, τον διευθυντή της εφημερίδας και τον διευθυντή του

Γράφει ο Πιέρ Πάολο Παζολίνι στα Κουρσάρικα γραπτά: «Η εικόνα και η λέξη στον κινηματογράφο είναι το ίδιο πράγμα: ένας τόπος». Με τα λόγια αυτά θέλει να πει –κάτι που σε πολλούς ίσως φαίνεται κοινοτοπία–

Η « Φιλελεύθερη Δημοκρατία του Κέντρου» ή ο «Κεντριστικός Εξτρεμισμός»[1] Μου λεν αν φύγω από τον κύκλο θα χαθώστα όρια του μοναχά να γυροφέρνω.Και πως ο κόσμος είν’ ανήμερο θεριόκι όταν δαγκώνει εγώ καλά είναι

Ήταν συνήθως αξύριστος και περπατούσε ξυπόλυτος, αλλά τα ρούχα του σιδερωμένα και καθαρά. Χωρίς πολλές κουβέντες σου έδινε ό,τι ζητούσες κι έκανε τον λογαριασμό με μολυβάκι στο σκισμένο τεφτέρι –η πρόσθεση τον δυσκόλευε. Η γυναίκα

Είναι δεδομένο –και εν πολλοίς εύλογο– ότι στη διαγενεακή διελκυστίνδα η εκάστοτε παλαιότερη γενιά διεκδικεί το αλάθητο απέναντι στη νεότερη και, συνήθως, της κουνάει επιτιμητικά το δάχτυλο για ένα σωρό πτυχές της στάσης και της

Αρκετά γνωστή και αρκετά χρησιμοποιημένη στον δημόσιο λόγο η φράση που, σύμφωνα με κάποιους, αποδίδεται στον αδικοχαμένο Παύλο Μπακογιάννη: «στη Δημοκρατία, δεν υπάρχουν αδιέξοδα». Άσχετα με το κατά πόσον ισχύει ή όχι ο συγκεκριμένος αφορισμός,

Δευτέρα, 18.1.1999. Του Αγίου Αθανασίου. Έχω αποφασίσει για το πρωινό, ως δώρο στον εαυτό μου, να κάνω λογής μικροπράγματα που μου δίνουν χαρά. Πηγαίνω ρούχα στο πλυντήριο, περνώ και δίνω την ανθολογία μου Τα ωραιότερα

«Τὸ κακόν δοκεῖν ποτ᾽ ἐσθλὸν /τῷδ᾽ ἔμμεν’ ὅτῳ φρένας θεός ἄγει πρὸς ἄταν»[1] Σοφοκλής – Αντιγόνη 1. Πόλεμος στην Ευρώπη. Για ακόμη μια φορά τα τελευταία 30 χρόνια. Η πρώτη φορά ήταν την Άνοιξη του

Στο Κάστρο φτάσαμε νωρίς το απόγευμα, την ώρα που ο δυνατός καλοκαιρινός ήλιος αρχίζει να χαμηλώνει. Ο βράχος έχει κάψει όλη μέρα, και το βραδινό αεράκι που θα δροσίσει αργεί ακόμα. Ευτυχώς η ανάβαση μέσα

Κύλιση στην κορυφή