Βρασίδας Καραλής

Από την Αστέρω (1929) του Γαζιάδη ως τη Στέλλα (1955) του Κακογιάννη, ή, αν θέλετε, ως τη Στρέλλα (2009) του Κούτρα, έχουμε τέσσερις-πέντε γενιές ελληνικού κινηματογράφου, με δύο-τρεις ακμές κι άλλες τόσες πτώσεις. Είναι μια

Μετάφραση: Αννίτα Αδάμη, Αχιλλέας Ντελλής Εμείς οι άνθρωποι του θεάματος είμαστε εγωκεντρικά πλάσματα. Το σύμπαν κινείται πέριξ του εαυτού μας.Αν ήταν αλλιώς τα πράγματα, δεν θα καταφεύγαμε σε αυτοβιογραφίες[i]. Ο Γιάννης Δαλιανίδης (1923-2010) υπήρξε ο πιο

Όταν πέθανε, όλοι ανακουφίστηκαν. Ήτανε πρόβλημα για χρόνια. Όσο πλησίαζε το τέλος, ο εγκέφαλός του έβραζε από υψηλό διαβήτη. Συχνά έχανε τα λόγια του και όσα έλεγε δεν είχαν συνοχή. Τα δόντια του άρχισαν να

Η πρόσφατη κυκλοφορία στα ελληνικά από το Δώμα της ανανεωμένης και εμπλουτισμένης (με ταινίες των τελευταίων δέκα ετών, μέχρι και τα πρόσφατα Μαγνητικά πεδία) Ιστορίας του ελληνικού κινηματογράφου του καθηγητή Βρασίδα Καραλή αποτελεί εκδοτικό γεγονός

Συνέντευξη του Βρασίδα Καραλή στον Δημήτρη Αγγελή Ο Βρασίδας Καραλής έχει γράψει Μια ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου χωρίς στερεότυπα: δεν είναι φιλμογραφία, δεν περιλαμβάνει όλες ανεξαιρέτως τις ταινίες, δεν ενδιαφέρεται για ανεκδοτολογικά στοιχεία από τη

Όταν ξεκίνησα να διδάσκω ιστορία παγκόσμιου κινηματογράφου στο νεοσύστατο Τμήμα Κινηματογράφου του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου το 2005, η ύλη των μαθημάτων αποτελούνταν κυρίως από προσωπικές μεταφράσεις σελίδων από τα πιο σημαντικά αγγλόφωνα εγχειρίδια. Το ίδιο ίσχυε

Μετάφραση: Αχιλλέας Ντελλής To Theo Angelopoulos: Film Maker and Philosophe (2022) είναι το δεύτερο βιβλίο του Βρασίδα Καραλή για τον σπουδαίο σκηνοθέτη. Σε αυτό ο Καραλής κάνει χρήση δύο σημαντικών ικανοτήτων του. Η μία είναι

Ημέρα Πρώτη. Αιφνιδιαστήκαμε όλοι. Το Σύδνεϋ πήγαινε καλά. Κρούσματα δεν υπήρχαν για μήνες. Τα πάντα είχαν ανοίξει. Τα κέντρα, οι λέσχες, οι εκκλησίες, τα σχολεία. Ευθυμία κατείχε τον δημόσιο χώρο. Τα μαθήματα άρχισαν να δίνονται

Στον αδελφό μου Νίκο (1958-2010)Για τις ταινίες που είδαμε μαζί Μυθοδίατα όντα Η πολιτική ανασφάλεια της δεκαετίας του εξήντα είχε μόνο ένα αντίδοτο: την κινηματογραφική αίθουσα. Σαν μεγάλωνα, στο μικρό χωριό της Κρέστενας, στην Ηλεία,

Αγαπητέ Βρασίδα, Έλαβα την επιστολή σου. Και όσα λες εκεί, μου θύμισαν ένα άλλο κείμενό σου, το βιβλίο σου The Demons of Athens. Reports from the Great Devastation (Μπλάκχιθ Αυστραλίας: Brandl & Schlesinger, 2014). Όπως

Κύλιση στην κορυφή