Σεπτέμβριος 2023
- Αφιέρωμα, Επτά θανάσιμα αμαρτήματα, Κείμενα
- Θανάσης Χατζόπουλος
Αλαζονεία, οίηση, υπεροψία, ξιπασιά, έπαρση, κομπορρημοσύνη. Καθένα από τα συνώνυμα αυτά αποτελεί μια μικρή παραλλαγή εκείνου που ακούει στο όνομα του προηγούμενου και δεν απέχει παρά ελάχιστα από το επόμενο. Μένουν στην ίδια μονοκατοικία οι
- Αφιέρωμα, Επτά θανάσιμα αμαρτήματα, Κείμενα
- Ηλίας Κουρκούτας
Η οργή ανθρώπου είναι η πλέον φονική, η πλέον καταστροφική ιδιότητα της ανθρώπινης συνθήκης που προβάλλεται στα ανώτερα πλάσματα, στους θεούς της κάθε κοινωνίας, συγχρόνως με ανάλογες ψυχικές καταστάσεις, πράξεις και συμπεριφορές. Μιλάμε για την
- Αφιέρωμα, Επτά θανάσιμα αμαρτήματα, Κείμενα
- Ισίδωρος Ζουργός
Κανένας άνθρωπος δεν είναι νησί, όπως έγραφε μερικούς αιώνες νωρίτερα ο Άγγλος ποιητής και ιερωμένος Τζον Νταν (1572-1631). Γνωστοί οι στίχοι του, όμως εγώ μερικές εβδομάδες πριν έζησα σ’ ένα μεσημεριανό όνειρο την αντιστροφή του
- Αφιέρωμα, Επτά θανάσιμα αμαρτήματα, Κείμενα
- π. Ευάγγελος Γκανάς
Superbia, pride, arrogance· ύβρις, αλαζονεία, υπερηφάνεια· το πρώτο τη τάξει εκ των επτά θανάσιμων αμαρτημάτων, έλαβε διάφορα ονόματα σε Δύση και Ανατολή, αλλά πάντοτε εστίαζε κατά βάθος στο ίδιο αρχέγονο πάθος: «ως θεοί έσεσθε». Η
- Αφιέρωμα, Επτά θανάσιμα αμαρτήματα, Κείμενα
- Διονύσιος Σκλήρης
Στον Λούντβιχ Φόιερμπαχ αποδίδεται η έκφραση «είσαι ό,τι τρως», την οποία προσέλαβε ο π. Αλέξανδρος Σμέμαν για να πει ότι ο άνθρωπος είναι ζώον θεούμενον επειδή τρώει τον Θεό στη θεία Ευχαριστία. Ενώ οι δυτικές
- Αφιέρωμα, Επτά θανάσιμα αμαρτήματα, Κείμενα
- Γιώργος Χουλιάρας
Έλεγα επτά λόγια να πω περί οκνηρίας. Δεν βαριέσαι όμως. Ποιος θα τα ακούσει; Πιο εύκολο είναι να θυμώνεις, αφού η οργή φέρνει φθόνο για όσους δεν τσιγκουνεύονται την απληστία, δεν υποβλέπουν την αλαζονεία, ούτε
- Αφιέρωμα, Επτά θανάσιμα αμαρτήματα, Κείμενα
- Γιώργος Γρηγορίου
Όταν ο Ευάγριος o Ποντικός μέσα στα θανάσιμα αμαρτήματα (λογισμούς)[1] κατέτασσε και την οργή (θυμόν),ασφαλώς δεν είχε συμβεί η Shoah. Ούτε τα ναζιστικά στρατόπεδα θανάτου είχαν υπάρξει ούτε και τα κρεματόρια, που έστειλαν στον θάνατο
- Αφιέρωμα, Επτά θανάσιμα αμαρτήματα, Κείμενα
- Γιάννης Μπαλαμπανίδης
Η δεκαετία του 1990 ήταν μια εποχή αισιοδοξίας για την ανθρωπότητα. Ο Ψυχρός Πόλεμος είχε τελειώσει με τον θρίαμβο της φιλελεύθερης δημοκρατίας, τα ανελεύθερα καθεστώτα του υπαρκτού σοσιαλισμού είχαν καταρρεύσει, οι άνεμοι της χαρούμενης παγκοσμιοποίησης
- Αφιέρωμα, Επτά θανάσιμα αμαρτήματα, Κείμενα
- Βασιλική Πέτσα
Τα λάστιχα στριγγλίζουν απότομα κι εκείνος ανοίγει την πόρτα βιαστικά· την κοπανάει πίσω του με δύναμη, τα αλάρμ αναβοσβήνουν. Εξαφανίζεται στη γωνία. GLC-SUV, πετάγεται απ’ τον πάγκο ο μικρός και δείχνει με το δάχτυλο. Μερσεντές,
- Αφιέρωμα, Επτά θανάσιμα αμαρτήματα, Κείμενα
- Μιχάλης Αλμπάτης
– Ξύπνα Μαρία! Έχεις σχολειό! Έτσι ηχούσε κάθε πρωί η φωνή της μάνας της, κελαηδιστά στην αρχή, για να σκαρφαλώσει έπειτα, με κάθε επανάληψη, όλη την κλίμακα του εκνευρισμού, με τη Μαρία να κουκουλώνεται σε