Κείμενα

Η λαγνεία είθισται να καταλαμβάνει πρώτη θέση στον κατάλογο με τα αμαρτήματα της ιουδαιοχριστιανικής πνευματικότητας, συμπαρασύροντας συχνά την ανθρώπινη φυσιολογία και σωματικότητα στην καταδίκη, ενώ στην πραγματικότητα η ίδια παρασιτεί στη συνείδηση. Η αχαλίνωτη σεξουαλικότητα,

Τι είναι ο Τζόνι, ρε πούστρες; Σαν κι εσάς; Γελάω, ρε! Που πήγατε και πέσατε ένας ένας σαν τα κοτόπουλα! Μπιγκ ντιλ, ρε μαλάκες, μπιγκ ντιλ, της μαγνητικής το κάγκελο, ενηλικιωθείτε, γαμώ τα πουστράκια σας,

Ο καθηγητής ισιώνει το τελευταίο γραπτό της δεύτερης στοίβας, η οποία είναι τοποθετημένη σε ακριβώς παράλληλη θέση με την πρώτη. Οι εργασίες των φοιτητών του βρίσκονται σε ισομερείς και ισοβαρείς στήλες, αρχειοθετημένες αλφαβητικά, η απόσταση

Είμαι στο γυμναστήριο και μιλώ με την προπονήτρια –πλησιάζει μια γυναίκα πολύ χοντρή και ρωτάει για το πρόγραμμα μασάζ. Και μετά: – Δεν μου λες. Αν κάνω μια ώρα μασάζ χάνεται κάνα κιλό; – Βέβαια,

Υπάρχει από παλιά ένα πρόβλημα με τους καταλόγους, τις λίστες, όπως συνηθέστερα τις λέμε: ο αυστηρός αριθμητικός τίτλος που τους δίνουμε χάριν συνεννοήσεως, σπανίως συμφωνεί με το καθαυτό περιεχόμενό τους, χαλαρό, αυξομειούμενο, ελαστικό –ο καθείς

«Η λέξη ‘ελεφαντόδοντο’ ακουγόταν παντού, στουςψίθυρους, στους αναστεναγμούς. Θα έλεγες πωςπροσευχόταν σε αυτή τη λέξη. Μια αποφορά βλακώδουςπλεονεξίας τύλιγε τα πάντα, σαν οσμή από ψοφίμι.»Τζόζεφ Κόνραντ, Η καρδιά του Σκότους,(μετ: Μαργαρίτα Ζαχαριάδου), Δώμα. Κάθε φορά

Καθόταν, και του άρεσε πώς του χάιδευε ο ήλιος το πρόσωπο, έτσι είπε να συνεχίσει να κάθεται. Ένα αεράκι φύσηξε έπειτα. Έπιασε ένα δροσιστικό ψιλόβροχο, μετά το γύρισε σε μπόρα. Μες στη νεροποντή, πού να

Ούτε στην τραμπάλα του φέισμπουκ υπάρχει ισορροπία. Το αίσθημα της αυτοεκπλήρωσης και το αντίπαλο αίσθημα της ανεπάρκειας ανεβοκατεβαίνουν μέσα στο στομάχι του χρήστη, ανάλογα με τη δημοφιλία του. Ακόμα όμως, χρήστη, κι αν είσαι τυχερός

Ας είμαστε ειλικρινείς. Όλοι γνωρίζουμε τον φθόνο, δυστυχώς. Αυτή την εχθρική ψυχική διάθεση, ή ακριβέστερα το πάθος, που χαρακτηρίζεται από την ενδόμυχη δυσαρέσκεια κάποιου για τα αγαθά των άλλων –την περιουσία, την υπόληψη, την κοινωνική

Βρήκε μια σκιά και έχει απλώσει την αρίδα της. Ανασαίνει ήρεμα και αμέριμνα. Ώρα τώρα (τι λέω; μπορεί και ώρες!), δεν έχει μετακινηθεί, δεν έχει χασμουρηθεί, δεν έχει κουνήσει ούτε το δαχτυλάκι της. Μόνο πού

Κύλιση στην κορυφή