Μιχάλης Μακρόπουλος
- In the year 2525
- Μιχάλης Μακρόπουλος
Το ταξίδι από την αποικία διήρκεσε εννέα μήνες. Όμως γι’ αυτούς δεν ήταν πλέον αποικία αλλά πατρίδα, γιατί στο χώμα του πλανήτη είχανε θάψει τους νεκρούς τους. Πρόφτασαν μέσα σ’ αυτούς τους μήνες να φανταστούν
- Αβυθομέτρητοι καιροί
- Μιχάλης Μακρόπουλος
Σκέφτηκα ότι αρκούσε να κάνω μεταβολή κι όλα θα τελείωναν. Πίσω μου όμως μια ολόκληρη παραλία που τη δονούσε ο ήλιος μού έκλεινε το δρόμο. Έκανα μερικά βήματα προς την πηγή. Ο Άραβας δε σάλεψε.
- Αποχαιρετισμοί, Κείμενα
- Μιχάλης Μακρόπουλος
Οι αναμνήσεις από το χωριό, τα παιδικά χρόνια, οι αφηγήσεις παλαιοτέρων, δεν είναι λογοτεχνία. Μπορεί να είναι ως και πολύτιμες, σίγουρα γι’ αυτόν που τις γράφει, για τους γύρω του επίσης, για μια κοινότητα ꟷ
Βαθύ κόκκινο είχε ποτίσει τη διάφανη ασπράδα του ξεφλουδισμένου κρεμμυδιού. Την ομόρφαινε, κι άμα βαστούσε στον ήλιο που ʼμπαινε από το τζάμι τη ροδέλα απ’ το κρεμμύδι, λεπτή σαν τσιγαρόχαρτο, θα ʼβλεπε το φως από
- Κείμενα
- Μιχάλης Μακρόπουλος
Το φαρμάκι που ’χυσε το φίδι στο πόδι του έσβησε τον κόσμο σαν ξαφνική νύχτα να έπεσε, αδιαπέραστη από κάθε φως, κάθε πνοή, κάθε ζωή, κάθε οσμή κι ήχο, κάθε υφή. Υπήρχε﮲ ούτε το φίδι,
- Επτά θανάσιμα αμαρτήματα, Κείμενα
- Μιχάλης Μακρόπουλος
Καθόταν, και του άρεσε πώς του χάιδευε ο ήλιος το πρόσωπο, έτσι είπε να συνεχίσει να κάθεται. Ένα αεράκι φύσηξε έπειτα. Έπιασε ένα δροσιστικό ψιλόβροχο, μετά το γύρισε σε μπόρα. Μες στη νεροποντή, πού να
Η ιστορία αυτή συνέβη την εποχή που ακόμα ο άνθρωπος κι ο Θεός μπορούσαν να καθίσουν αντικριστά σχεδόν, όπως ο ιππότης κι ο θάνατος σ’ εκείνη την ταινία, μ’ ένα σκάκι στο ανάμεσό τους και
Αρχή του παραμυθιού. Ήταν ένας βασιλιάς και μια μέρα φώναξε τους τρεις γιους του. «Παιδιά μου», τους είπε, «το σκέφτηκα και το ξανασκέφτηκα. Οι τύχες των ανθρώπων αλλάζουν. Σήμερα είσ’ εσύ βασιλιάς κι αύριο είν’
Στη σκηνή είναι ένα πιάνο, τρία τραπέζια, στο ’να καθισμένη μια νεαρή γυναίκα, στ’ άλλο μια νεότερή της στραμμένη ολότελα προφίλ, με τη δεξιά μεριά του προσώπου της αθέατη, κι ένας μεγαλύτερός της άντρας ανφάς·
- Αφιέρωμα
- Μιχάλης Μακρόπουλος
Το 1997, αν θυμάμαι σωστά, αποφάσισα αίφνης ότι αυτό που ήθελα πλέον να κάνω ήταν να μεταφράζω λογοτεχνία· έμενα στη Θεσσαλονίκη τότε, έτσι κατέβηκα στην Αθήνα κι άρχισα να πηγαίνω από τον έναν εκδότη στον