Τεύχος1

Ξεκίνησα να γράφω όταν ήμουν δεκαπέντε χρονών, από ανάγκη να καταγράψω τις σκέψεις μου και να κατευνάσω ορισμένα συναισθήματα. Η συνήθεια αυτή συνεχίστηκε, σιγά-σιγά οργανώθηκε και, μετά τα φοιτητικά μου χρόνια, άρχισε, εκτός από ημερολόγια,

Νομίζω ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις όταν βρίσκεσαι στην αρχή, στη μέση ή ακόμα και στο τέλος. Όπως ακριβώς δεν ξέρεις ποτέ αν θα υπάρξει επόμενο, όχι βιβλίο, συγγραφικό τόλμημα, ατόπημα πες καλύτερα.
Όλο χαρακιές σαν ξερά ρυάκια τα χέρια του, δουλέψανε τη γη, της μοιάσανε, σκεβρά απ’ της μοίρας την υγρασία, λυγισμένα απ’ τον άνεμο του κάματου. Είχαν μιαν ευγένεια άλλη από κείνη που ‘χουν τα περιποιημένα,
Σε ποιον απευθύνεται η ποίηση; Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα είναι δυνατή μόνο εάν γίνει κατανοητό ότι ο παραλήπτης του ποιήματος δεν είναι ένα πραγματικό πρόσωπο αλλά μία απαίτηση.
Η γραφή με επισκέφθηκε με το που ξεκίνησα τα μαθήματα δημιουργικής γραφής ή όταν μικρότερη έγραφα ημερολόγιο ή όταν ως μαθήτρια ξεκίνησα, αλλά ποτέ δεν τελείωσα, την ιστορία της Ζωής ή όταν, αρκετά χρόνια αργότερα
Κύλιση στην κορυφή