Ιανουάριος 2025

Ανατολικά της Γης του Πυρός, στο Νησί των Κρατών, που από τον Ατλαντειρηνικό περιβρέχεται, λόγω της αναμιξιμότητας Ατλαντικού και Ειρηνικού, Ο φάρος στην άκρη του κόσμου (1905/1999) μετά θάνατον φωτίζει τον Γύρο του κόσμου σε

Θα ’ρθω μια νύχτανα χορτάσω τα χείλη σουπριν εξορύξω τα μάτια σου.Θα ’ρθω να σ’ αγκαλιάσωπριν σε πετάξω στο πνιγμένο κύμα σου.Κι αν στ’ όνειρο –μην τρέμεις– μ’ αποφεύγεις,να ξέρεις η καρδιά μου σου χαρίζειτον

Βαθύ κόκκινο είχε ποτίσει τη διάφανη ασπράδα του ξεφλουδισμένου κρεμμυδιού. Την ομόρφαινε, κι άμα βαστούσε στον ήλιο που ʼμπαινε από το τζάμι τη ροδέλα απ’ το κρεμμύδι, λεπτή σαν τσιγαρόχαρτο, θα ʼβλεπε το φως από

Είναι το πρώτο και μοναδικό βιβλίο που έχω κλέψει στη ζωή μου. Θα ήμουν στην τρίτη ή στην τετάρτη Δημοτικού όταν το χωριό μας, κάπου στο βόρειο Πήλιο, το «υιοθέτησε» μια ομάδα προσκόπων από τον

Κάποτε στα φοιτητικά μου χρόνια είχα εφοδιαστεί με μια κάρτα interrail, η οποία σου επέτρεπε να ταξιδεύεις δίχως περιορισμούς για έναν μήνα στα τρένα της Ευρώπης. Μια από εκείνες τις μέρες ο συρμός είχε σταματήσει

Δεν είχα ακούσει τίποτα γι’ αυτόν τον συγγραφέα και τον γνώρισα αναπάντεχα και κυρίως χάρη στην αιφνίδια φώτιση της διευθύντριας της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Τρικάλων. Ήμουνα μαθητής της δευτέρας τάξης Γυμνασίου και η ποίηση είχε αρχίσει

Ο καπιταλισμός της σαγήνης και η παράδοσή μας στην παγκόσμια αγορά της επιθυμίας Θα μπορούσαμε να πούμε ότι η ιστορία αυτού που θα ονομάζαμε δημοκρατικό άνθρωπο προβάλλεται και υμνείται μέσα από δύο χρονικά σημεία. Το

Του λέω δωσ’ μου τέσσερα κατοστάρικα.Τι να του πω που ήταν με μισό παπούτσι.Θανάσης Βαλτινός «Μου αφήνεις πενήντα δραχμές για τσιγάρα;» Η αγαπημένη του ιστορία ήταν για τότε που είχε μείνει με σαράντα πέντε δραχμές.

Ο Ιούλιος Βερν είναι η παιδική μου ηλικία στην Αμφιλοχία, η απελευθέρωση της απαγορευμένης φαντασίας μου, το ταξίδι στους υπερβατικούς κόσμους, η διαφυγή μου από τη μίζερη ζωή της επαρχίας. Είναι αυτός που θέρμαινε την

Μετάφραση: Αναστάσιος Θεοφιλογιαννάκος 1. «Έχω μια τέτοια δυσπιστία στο μέλλον που κάνω σχέδια μόνο για το παρελθόν». Αυτή η φράση του Φλαϊάνο – ενός συγγραφέα του οποίου τα λογοπαίγνια πρέπει να λαμβάνονται εξαιρετικά σοβαρά –

Κύλιση στην κορυφή