Απρίλιος 2025

Πριν από κάποια χρόνια, κάνοντας τη φιλολογική επιμέλεια σε άρθρο με οικολογικό περιεχόμενο ενός φίλου, του διόρθωσα τον όρο «ανακύκλωση» με τον ορθό «ανακύκληση». Όταν εισέπραξα τη δυσφορία του και του εξήγησα ότι πρόκειται για

«Ω, στην αφθονία μας χανόμαστε!Και ποιος την αφθονία να συνδράμει;Αλήθεια! Ό,τι απ’ το όριό του ξεφεύγειπάει, σκορπάει, χύνεται χάμου, χάνεταιΑκόμα κι ο θεός! ακόμα κι η αγάπη…» «Ποιος έγραψε αυτούς τους στίχους;» τον ρώτησα. «Προμηθέας

Ο Κώστας Γεωργουσόπουλος είναι για εμάς στο θέατρο το μέτρο και ο κανόνας. Είναι ο τελευταίος αυτής της υπέροχης γενιάς των σοφών, που δεν ακουμπούσε μόνο στο θέατρο, αλλά σε ολόκληρη τη ζωή. Τα γραπτά

Ξαναδιάβασα πρόσφατα το Αναρχία, κράτος και ουτοπία του αναρχικού, φιλοσόφου και καθηγητή στο Χάρβαντ Ρόμπερτ Νόζικ. Εκεί ο Νόζικ αναφέρει την περιβόητη «μηχανή εμπειριών»[1], μια μηχανή που μπορεί να σου χαρίζει επ’ άπειρον οποιαδήποτε εμπειρία

Για τον Φάουστ σε σκηνοθεσία Άρη Μπινιάρη Αξιοποιώντας τόσο τις μεταμορφώσεις του μύθου όσο και μια σειρά από διακειμενικές αναφορές, μεταγραφές, ίσως και προσωπικές αφηγήσεις και ομολογίες, ο Μπινιάρης «διευθύνει» μια παράσταση-περιπέτεια στον βυθό της

Έφη Καλογεροπούλου, Στο μονοπάτι των σκύλων, Περισπωμένη, Αθήνα 2024. Καθένας που έχει ρίξει μια ματιά στον Γκέοργκ Τρακλ (και ίσως, στο ακόλουθο πλαίσιο, και στον Αρσένι Ταρκόφσκι) θα έχει παρατηρήσει ότι η φύση στους στίχους

Νικήτας Σινιόσογλου, Απομονωτήριο Λοιμυπόπτων Ζώων, Κίχλη, Αθήνα 2024. Αυτό το κείμενο συντίθεται από τα τρία διακριτά μέρη του τίτλου του: Το «Kyrie Eleison» (από τη Μεγάλη Λειτουργία σε ντο ελάσσονα του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ) αποτελεί το

Αλέξης Ακριθάκης, Γράφοντας τη ζωγραφική. Ημερολόγια 1960-1990, επιμέλεια: Θάνος Σταθόπουλος-Χλόη Ακριθάκη, Άγρα, Αθήνα 2024. Όπου ακούς για «κατάλοιπα» καλλιτεχνών, συνήθως πρέπει να προετοιμαστείς για περιφερειακά και επουσιώδη ρετάλια· για ευρήματα που εξαντλούνται στον ερευνητικό ζήλο

Άννα Καρακατσούλη, Βάσω Σειρηνίδου, Γιώργος Λιερός, Σωτήρης Λυκουργιώτης, Μαρίνος Σαρηγιάννης (επιμ.), 1821. Η γνωστή-άγνωστη επανάσταση. Μια παράδοση ανταρσίας. Τέλος ή αρχή; Επιλεγμένες εισηγήσεις από το Συνέδριο στη Νομική Σχολή και το Πνευματικό Κέντρο του Δήμου

Διονύσης Σαββόπουλος, Γιατί τα χρόνια τρέχουν χύμα, Πατάκης, Αθήνα 2025. Μπορεί τα χρόνια να τρέχουν χύμα στη ροή ενός ηρακλειτείου γίγνεσθαι, αλλά ο Διονύσης Σαββόπουλος αγωνίζεται για τη συγκρότηση μιας πολλαπλής ενότητας: Η πρώτη είναι

Κύλιση στην κορυφή